18/7/14

Ποιος θυμάται τον Nikollas Todi;

 

Ο  Nikollas Todi έπεσε νεκρός όταν αφιoνισμένοι μπάτσοι τον γάζωσαν πισώπλατα κατά την καταδίωξη ληστών τράπεζας στον Βύρωνα: «Σύμφωνα με την ιατροδικαστική έκθεση, ο 25χρονος δέχθηκε συνολικά 9 σφαίρες και είχε 5 διαμπερή και τέσσερα τυφλά τραύματα. Και τα εννέα πλήγματα τα είχε δεχθεί από πίσω σε όλο τον κορμό, από τη μέση προς τον λαιμό» (Αυγή, 19-02-2010). Ο Nikollas Todi ήταν πατέρας ενός ανήλικου παιδιού, αλλά όπως φαίνεται για τους δημοσιογράφους, πατεράδες ή μανάδες διακαιούνται να είναι μόνο οι μπάτσοι, οι επιχειρηματίες, οι πολιτικοί κι όλα αυτά τα κοπρόσκυλα που ζούνε παρασιτικά σε βάρος μιας ολόκληρης κοινωνίας. 

Τότε ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Ελευθέριος Οικονόμου δήλωνε σε μια επίδειξη εξουσιαστικού κυνισμού  «Δεν πήγε τίποτα λάθος. Εκφράζουμε τη λύπη μας, αλλά ο συγκεκριμένος συμπολίτης μας βρέθηκε παρά τη θέλησή του σε διασταυρούμενα πυρά». Ο παρασημοφορημένος από το FBI υπουργός δημόσιας τάξης Μιχάλης Χρυσοχοϊδης μίλησε για μια απλή “ατυχία”!

Αλλά είπαμε, αυτός ήταν αλβανός εργάτης, όχι αυστραλός τουρίστας, για να τον επισκέπτεται μια σειρά πολιτικών και αστυνομικών μαντρόσκυλων του κεφαλαίου (για να μη χαλάσει το ίματζ της “βαριάς βιομηχανίας της πατρίδας μας”...)

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλα τα ταγάρια που μας τα έκαναν τσουρέκια με τη γρατζουνιά του πλουσιόπαιδου, που ήρθε για κρουαζιέρα, ενώ δεν έβγαλαν τσιμουδιά για το θάνατο ενός αλβανού υδραυλικου ή για τους τόσους θανάτους μεταναστών στα υδάτινα και χερσαία σύνορα, σε σαπιοκάραβα και ναρκοπέδια.

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στον σύντροφο Νίκο Μαζιώτη (Πάρκο Ευαγγελισμού, 19/7 στις 12:00 πμ)


17/7/14

ΤΟ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΝΗΛΙΚΑΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ ΤΟ ΠΑΙΔΙ


από τη μπροσούρα των flying theory: "Εμπρός Ανυπότακτοι":


Ετυμολογικά, παιδί [στα γαλλικά] είναι αυτός που δε μιλάει (In-Fans), επομένως δεν προβλέπει, δεν μπορεί να υποσχεθεί, δεν έχει συναίσθηση του χρόνου: εξ ορισμού το παιδί είναι μια αντι-οικονομική ύπαρξη. Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική από τη θεωρία: στα ¾ του πλανήτη, τα παιδιά δουλεύουν και παράγουν από πολύ νωρίς, και στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες τα παιδιά είναι ένας από τους ενεργούς και παθητικούς στόχους κατανάλωσης, και ως τέτοιοι, ακόμα και αν δε δουλεύουν, συμμετέχουν στην παραγωγή.

Το παράδειγμα των Ιθαγενών Baruyas της Νέας Γουινέας αποδεικνύει ότι τα πράγματα μπορούν να γίνουν διαφορετικά: σε κάθε γέννηση βλέπουν μια συμμετοχή στη φύση και στην κοινότητα, το παιδί δεν ανήκει στους γεννήτορες και αυτό που το προστατεύει από τις ενήλικες αξίες είναι το ότι δεν εκλαμβάνεται σαν ιδιοκτησία. Λένε ότι η παιδική ηλικία είναι μια περίοδος φτιαγμένη από παιχνίδια και ανακαλύψεις, περίοδος ανοργάνωτων κατασκευών, συναντήσεων, απολαύσεων και συναισθημάτων, περίοδος ζωής που θέτει τα θεμέλια του ανθρώπου που θα γίνει κανείς. Δε θα έπρεπε να σκοτώνουμε ή να εξαφανίζουμε την παιδική ηλικία, αλλά να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι το τέλος: να βλέπουμε ολόκληρη τη ζωή σαν ένα πεδίο περιπετειών. Η παιδική ηλικία, θα ήταν έτσι, τουλάχιστον, η προνομιακή στιγμή του ονείρου και του carpe diem («άδραξε τη μέρα») όπου οι εγκεφαλικές και φυσικές ικανότητες είναι έντονες.

Αντιθέτως, η παιδική ηλικία, στη χώρα μας, είναι μια περίοδος μάθησης της παραγωγικότητας, του ανταγωνισμού, της ιεραρχίας και της τάξης. Με την είσοδο στην ενήλικη ζωή, γίνεται η αρχή ενός οικονομικού χρόνου, όπου πρέπει να κάνεις επιλογές που επιβάλλουν συμβιβασμούς, υπολογισμούς που απαιτούν την εγκατάλειψη μιας ολόκληρης πλευράς της παιδικής σου ηλικίας. Για να γίνεις ένας υπεύθυνος άνθρωπος, πρέπει να σκοτώσεις το παιδί μέσα σου. Και αν πιστέψουμε τα τελευταία νομικά κείμενα [...], φαίνεται ότι το σχέδιο αυτής της καπιταλιστικής κοινωνίας είναι να σκοτώσει το παιδί όσο πιο μικρό γίνεται, αν όχι μέσα στο αυγό.

L’envolée, n 16, 02/06, φάκελος «ανήλικοι», http://lenvolee.net

14/7/14

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ


Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

Η σύλληψη στις 27 Ιουνίου των τριών αγωνιστών, μελών της Επιτροπής αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν, Ερκάν Serif Turunc, Fadik Adiyaman και η Harika Kizilkaya, αποτελεί ένα ακόμα επεισόδιο του κατασταλτικού πογκρόμ που έχει εξαπολύσει η ελληνική κυβέρνηση, σε πλήρη συνεργασία με τις τούρκικες και αμερικάνικες μυστικές υπηρεσίες, εναντίον όσων αντιστέκονται στο αυταρχικό κράτος της Τουρκίας και από ελληνικό έδαφος.

Οι τρεις σύντροφοι πολιτικοί πρόσφυγες που προφυλακίστηκαν με την κατηγορία της σύνδεσης με την υπόθεση του οπλισμού που βρέθηκε στη Χίο και της στήριξης της ένοπλης κομμουνιστικής οργάνωσης DHKP-C (Επαναστατικό Λαϊκό Απελευθερωτικό Μέτωπο), είναι εδώ και χρόνια δραστήρια μέλη της επιτροπής, με ανοιχτή και δημόσια δράση μέσα στο κίνημα αλληλεγγύης στους φυλακισμένους αγωνιστές και συμμετοχή στους εργατικούς και απεργιακούς αγώνες που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα. Στο πρόσωπό τους χτυπιέται η έμπρακτη αλληλεγγύη προς όλους τους αντιστεκόμενους και τους φυλακισμένους αγωνιστές, πράγμα που γίνεται σαφές από την εκτρωματική κατηγορία εναντίον του Ερκάν, πως: «μάζευε χρήματα μαζί με αλληλέγγυους ομοεθνείς του για να στηρίξουν τους πολιτικούς κρατούμενους της οργάνωσης που βρίσκονται στις ελληνικές φυλακές». Κατηγορία που φανερώνει επιπλέον την ξεκάθαρη πρόθεση των διωκτικών αρχών να στραγγαλίσουν και οικονομικά κάθε αντιστεκόμενο, μέσω της ποινικοποίησης των δικτύων αλληλεγγύης που δημιουργούνται (κατ’ εφαρμογή του άρθρου 3 του τρομονόμου, που ουσιαστικά ποινικοποιεί την αλληλεγγύη σε κάθε της μορφή –οικονομική, πολιτική και ηθική).

Τα τελευταία χρόνια η κατασταλτική επίθεση εναντίον των τούρκων και κούρδων αγωνιστών έχει οξυνθεί, μέσα στα πλαίσια της ελληνοτουρκικής κρατικής λυκοφιλίας, έτσι όπως αποκρυσταλλώθηκε τον Μάρτη του 2013, με τη σύναψη δεκάδων επιχειρηματικών και διακρατικών συμφωνιών, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονταν και η “αντι”τρομοκρατική συνεργασία μεταξύ των δυο χωρών. Με συνεχείς αστυνομικές εισβολές σε σπίτια και στα γραφεία της επιτροπής, απαγωγές και εκδόσεις αγωνιστών, συνεχείς διώξεις (ακόμα και για ρύπανση, με αφορμή αναρτήσεις πανώ και αφισοκολλήσεις!), ξυλοδαρμούς από μπάτσους σε παρεμβάσεις αλληλεγγύης, φυλακίσεις και βασανιστήρια, το ελληνικό κράτος προσπαθεί να τσακίσει παραδειγματικά κάθε έκφανση αντίστασης απέναντι στο συμμαχικό του τουρκικό κράτος και την πολιτική που ακολουθεί.

Αυτή τη στιγμή, λοιπόν, 12 κούρδοι και τούρκοι αγωνιστές βρίσκονται διάσπαρτοι στις ελληνικές φυλακές, εκ των οποίων οι περισσότεροι φυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια του τελευταίου χρόνου. Ήδη βιώνουν ένα καθεστώς εξαίρεσης και απομόνωσης, προεικονίζοντας τη νέα βάρβαρη επίθεση που ετοιμάζεται εναντίον των κρατουμένων με τις φυλακές τύπου Γ.

 Επιπλέον, από τις 16 Ιουνίου ο πολιτικός πρόσφυγας Μustafa Yilmaz, που διέμενε εδώ και 15 χρόνια στο Ηράκλειο της Κρήτης, πραγματοποιεί απεργία πείνας, διεκδικώντας την απελευθέρωσή του, καθώς έχει προφυλακιστεί για την υπόθεση της Χίου χωρίς οποιοδήποτε στοιχείο εις βάρος του.

Η στάση μας είναι, και θα πρέπει να είναι, η στήριξη και ενίσχυση των δικτύων αλληλεγγύης που έχουμε χτίσει μέσα από διαδικασίες πολιτικής συνύπαρξης και αγώνα. Η παρουσία μας δίπλα σε, κρατούμενους και μη, αγωνιστές και συντρόφους, με κάθε δυνατό τρόπο και με συνέπεια απέναντι στην επαναστατική προοπτική.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ  ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥΡΚΙΑ ΚΑΙ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΙ ΣΤΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ
ΚΑΜΙΑ ΔΙΩΞΗ - ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ

Ταμείο αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών (συνέλευση Αθήνας)

9/7/14

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΗΝ ΙΣΡΑΗΛΙΝΗ ΠΡΕΣΒΕΙΑ (ΚΗΦΙΣΙΑΣ & ΚΑΤΕΧΑΚΗ) ΠΕΜΠΤΗ 10 ΙΟΥΛΗ, 18:30

Από τη Γάζα ως τα ορυχεία: Καλωσήρθατε στην έρημο του πραγματικού!




Μεταμοντέρνοι δυτικοθρεμμένοι αναρχικοί, όταν θα δείτε τις παρακάτω εικόνες μην αποστρέψετε με περιφρόνηση και αηδία τα πρόσωπά σας. Μπορεί να έχετε συνηθίσει στις οθόνες σας να βλέπετε στην καλύτερη περίπτωση όμορφες εικόνες  με φλεγόμενα αυτοκίνητα και στη χειρότερη video games ή μουντιάλ. Αλλά σ’ αυτές τις εικόνες αποκαλύπτεται σε όλη της τη φρικαλεότητα η αλήθεια για το πώς χτίζει την ευημερία του ο κόσμος του κεφαλαίου, με ποιον τρόπο δημιουργεί ένα προνομιούχο υλικό υπόβαθρο, πετώντας ξεροκόμματα στη δυτικοθρεμμένη κοινωνία (των αναρχικών συμπεριλαμβανομένων) για να εκτοπίσει το ταξικό μίσος με ανώδυνες υπαρξίστικες αναζητήσεις.

Η γλώσσα του κεφαλαίου μας μιλάει και στην “αναρχική” διάλεκτο. Σ΄ αυτή τη διάλεκτο που κατάπιε αμάσητο όλο το φαντασιακό του αστικού κόσμου, ξερνώντας έναν υπερατομικιστικό ιδεολογικό πολτό. Σ’ αυτή τη διάλεκτο που μας είπε πως η ταξική πάλη είναι νεκρή, μετατρέποντας έτσι τον "αναρχισμό" σε φθηνό απολογητή του φιλελευθερισμού. Σ' αυτή τη διάλεκτο που αντικατέστησε τον επαναστατικό ταξικό πόλεμο με τον μικροαστικό εξτρεμισμό. Σ’ αυτή τη διάλεκτο που μέσα στο ναρκισσιστικό της παραλήρημα νόμιζε πως ο ήλιος ανατέλλει από το κωλοσουφρίδι μας. Όποιος δει τις εικόνες αυτές και εξακολουθεί να επαναλαμβάνει στερεοτυπικές αερολογίες και παχιά λόγια για "εξεγερμένες υποκειμενικότητες που δραπετεύουν από την κοινωνία" και πως “τα πάντα είναι ζήτημα επιλογών”, έχει ήδη πάρει θέση μάχης στον ταξικό πόλεμο ως χρήσιμος ηλίθιος στο πλευρό των αφεντικών. Όποιος κρατάει ίσες αποστάσεις ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, ανάμεσα στο χέρι που κρατάει το μαστίγιο και τη ράχη που το δέχεται, δεν αξίζει μόνο την περιφρόνησή μας. Αξίζει το μίσος όλων των κολασμένων του πλανήτη…

AΠΟ ΤΗ ΓΑΖΑ ΩΣ ΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ ΛΟΙΠΟΝ, Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΒΡΩΜΑΕΙ ΘΑΝΑΤΟ:

3/7/14

Η μάνα του Χίτλερ είναι πάλι έγκυος...

η εικόνα είναι από συνάντηση του τότε υ.προ.πο Χρυσοχοϊδη με εκπροσώπους μεταναστευτικών κοινοτήτων. Τώρα, κατά πόσο κάτι τύποι με γραβάτες και κοστούμια εκπροσωπούν όσους οδηγούνται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης… Αυτό είναι στην κρίση του καθενός.
 
πρώτη δημοσίευση Κακά Μαντάτα, Ιούνιος 2012: http://kakamantata.squat.gr/
 
Η μάνα του Χίτλερ είναι πάλι έγκυος... 
 
«Είναι μεγάλη ασέβεια για την πόλη/ να παρατήσει ικέτες ξένους/ που έχουν προσπέσει στους βωμούς της», Ευριπίδης: “Ηρακλείδαι”

Στην προσπάθειά της ν’ αλλάξει την προεκλογική πολιτική ατζέντα, η σοσιαλ-φιλελεύθερη συμμαχική κυβέρνηση, με τις πλάτες της άκρας δεξιάς και την ανοχή των πασόκων με πολιτικά ΔΗΜ.ΑΡ. (δημοσκοπική αριστερά), έχει εξαπολύσει ένα σύγχρονο κυνήγι μαγισσών εναντίον των οικονομικών μεταναστών και των πολιτικών προσφύγων που ζούνε το μύθο τους στην Ελλάδα…

Οι μετανάστες στοχοποιούνται και δαιμονοποιούνται, με σκοπό την ενεργοποίηση των πλέον οπισθοδρομικών και συντηρητικών αντανακλαστικών της ελληνικής κοινωνίας, εκείνων των αντανακλαστικών δηλαδή που στη θέση του ταξικού μίσους για την οικονομική και πολιτική ελίτ που λεηλατεί τις ζωές μας, τοποθετεί την ψευδή συνείδηση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του εθνικισμού. Κι έτσι, όχι μονάχα οι γνωστοί φασίστες και οι πάσης φύσεως ελληναράδες, αλλά και αποπροσανατολισμένοι προλετάριοι, μέχρι και αρκετοί «νόμιμοι» μετανάστες, συνδιαμορφώνουν το κλίμα εξόντωσης των “λαθρό”μεταναστών. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του προέδρου των αλβανών μεταναστών στα Τρίκαλα Β. Ντίμπρα, που σ’ ένα μικροαστικό παραλήρημα ξενοφοβίας (!) αλλά και ασχετοσύνης σχετικά με τα πραγματικά αίτια που γεννούν την ανεργία, δηλώνει:

«Η οικονομική κρίση που περνάει η Eλλάδα, μας έχει επηρεάσει όλους… Χάνουμε μεροκάματα και βρισκόμαστε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Άνθρωποι που ήρθαμε και εγκατασταθήκαμε στην Ελλάδα, ακολουθήσαμε όλες τις νόμιμες διαδικασίες, στείλαμε τα παιδιά μας στα σχολεία, βρισκόμαστε τώρα στο χείλος του γκρεμού και στα όρια της επιβίωσης… Για τις ελάχιστες δουλειές που υπάρχουν πια, προτιμούν όλοι τους λαθρομετανάστες, κυρίως από Πακιστάν και χώρες της Ασίας και της Αφρικής, οι οποίοι παίρνουν χαμηλά μεροκάματα. Δε μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση». (tarantula: “η ιστορία επαναλαμβάνεται αλλά η μνήμη είναι κοντή”, Άπατρις τ.17)

Όταν ένας μετανάστης ζητά την απέλαση των “λαθρομεταναστών” και ο “κοινωνικός αυτοματισμός” παίρνει τη θέση της ταξικής αλληλεγγύης, τότε η κοινωνική σύγχυση έρχεται να δημιουργήσει τις φενακισμένες συνειδήσεις και τα μαχαίρια βγαίνουν (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Ενδεικτικές αυτής της σύγχυσης είναι και οι δηλώσεις στελέχους της ναζιστικής γκρούπας “Χρυσή Αυγή” σε αστική εφημερίδα, στις οποίες κατηγορεί τους Αλβανούς για οπορτουνισμό, επειδή δεν αποφασίζουν με ποιανού το μέρος είναι!!

Σ’ αυτό το κλίμα, λοιπόν, ο σοσιαλ-φασίστας αμερικανοτσολιάς Μ. Χρυσοχοϊδης ξεκινά εν μέσω προεκλογικής περιόδου πογκρόμ εναντίον των μεταναστών, με “επιχειρήσεις σκούπα” και δημιουργία πάνω από 30 “κέντρων φιλοξενίας”. Και ιδού το θαύμα της εξουσιαστικής οργουελιανής νέο-γλώσσας: πρώτα εμμέσως πλην σαφώς αποκαλείς τους ανθρώπους σκουπίδια κι αφού τους σκουπίσεις τους “φιλοξενείς” στους κάδους απορριμμάτων των στρατοπέδων συγκέντρωσης! Φιλοξενία με σεκιουριτάδες μέσα και ένοπλους μπάτσους έξω! Φιλοξενία με ειδικό συρματόπλεγμα τύπου ΝΑΤΟ, ύψους τριών μέτρων, που εάν κάποιος προσπαθήσει να το διαπεράσει θα διαμελιστεί!

Το πογκρόμ έρχεται να προστεθεί στην ανέγερση ειδικού φράχτη στον Έβρο, για τη δημιουργία της Ελλάδας φρούριο, αλλά και στις “παραδοσιακές” και δοκιμασμένες μεθόδους δικαστικών και εξωδικαστικών λιντσαρισμάτων, από τις νόμιμες ή τις παρακρατικές αρχές: όπου δε φτάνει το γκλόμπ του μπάτσου φτάνει ο σουγιάς του φασίστα…

Ως αντιεξουσιαστές πρέπει να απαντήσουμε σ’ αυτό το ρατσιστικό ντελίριο, όχι με τον αστικό κοσμοπολιτισμό της αριστεράς του κεφαλαίου και τον συνακόλουθο “αντί”-ρατσισμό του θερμοκηπίου, αλλά με τον προλεταριακό διεθνισμό και τον διαρκή κοινωνικό-ταξικό πόλεμο εναντίον του κεφαλαίου και του κράτους του. Όσοι ζούμε στον πραγματικό κόσμο και όχι στα ροζ συννεφάκια του επιφανειακού ανθρωπισμού, δεν μπορούμε καθόλου να αγνοούμε την τραγική κατάσταση στις φτωχογειτονιές της Αθήνας και όχι μόνο. Δεν μπορούμε να αγνοούμε το κράτος του φόβου που δημιουργεί η εμφύλια παραβατικότητα, η οποία στρέφεται εναντίον των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και όχι εναντίον των πλουτοκρατικών παρασίτων. Δε μπορούμε να αγνοήσουμε πως αυτό το αυτοενισχυόμενο σπιράλ φόβου, εξαθλίωσης, παραβατικότητας, φτώχειας και ξενοφοβίας, που προκύπτει από τους πραγματικούς υλικούς όρους ύπαρξης του καπιταλισμού, χρησιμοποιείται από το κεφάλαιο και το κράτος του ως χρήσιμο εργαλείο της ταξικής διαίρεσης και αλληλοφαγώματος. Είδαμε μάλιστα την ιστορία να επαναλαμβάνεται και με τη χρήση εξαθλιωμένων μεταναστών ως απεργοσπαστικό μηχανισμό: όπως τον 19ο αιώνα τα αφεντικά των ΗΠΑ χρησιμοποιούσαν τους μαύρους εργάτες ως απεργοσπάστες με σκοπό τη διέγερση των ρατσιστικών αντανακλαστικών του αμερικάνικου προλεταριάτου, έτσι και το ελληνικό κράτος προσπάθησε να σπάσει την απεργία των εργαζομένων της καθαριότητας με τη χρήση ιδιωτικών συνεργείων, στα οποία εργάζονταν εξαθλιωμένοι και ανασφάλιστοι μετανάστες. Το κεφάλαιο προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκμεταλλευτεί τις εσωτερικές αντιφάσεις του προλεταριάτου, τροφοδοτώντας τον “κοινωνικό αυτοματισμό” του ρατσισμού.

Γι αυτό και ο επιφανειακός ανθρωπισμός του αντιρατσισμού είναι τουλάχιστον ανεπαρκής. Ο πραγματικός ανθρωπισμός, έλεγε ο Μάρξ, προϋποθέτει το μίσος για τους εχθρούς της ανθρωπότητας. Βαθύς ανθρωπισμός είναι το ταξικό μίσος εναντίον όλων όσων με την οικονομική και εξω-οικονομική βία, με τη φτώχεια και τους πολέμους, οδηγούν του ανθρώπους στην απόγνωση και την εξαθλίωση, τους εξωθούν στην αυτοταπείνωση και την παραβατικότητα. Και στον ίδιο φαύλο κύκλο, άλλοι άνθρωποι εξωθούνται, λόγω των πραγματικών προβλημάτων που βιώνουν και της άγνοιας τους για τα πραγματικά αίτια αυτών των προβλημάτων, στην ξενοφοβία και την αγκαλιά των ταξικών τους εχθρών (της αστυνομίας ή της ακροδεξιάς φράξιας του κεφαλαίου).

Εδώ ελλοχεύει και ο κίνδυνος ενός αντίστροφου ρατσισμού απ’ τη μεριά μας, που δαιμονοποιεί τσουβαληδόν τους “Έλληνες”, σε μια –απ’ την ανάποδη- εθνική ενότητα δίχως ταξικές διακρίσεις. Η λύση δεν είναι ένα απλό αναποδογύρισμα του ρατσισμού!
 
Να προτάξουμε την αγωνιστική ενότητα του ελληνικού και μεταναστευτικού προλεταριάτου, να προτάξουμε τον επαναστατικό διεθνισμό των εκμεταλλευομένων και των καταπιεσμένων, να προτάξουμε τον κοινωνικό-ταξικό πόλεμο για το οριστικό ξερίζωμα των συνθηκών που ξεριζώνουν τους ανθρώπους…

Να στείλουμε “μετανάστες” στον αγύριστο τους κεφαλαιοκράτες και να “φιλοξενήσουμε” στα στρατόπεδα τους Χρυσοχοϊδηδες, τους Καρατζαφέρηδες και τους Μιχαλολιάκους! Για να νοιώσουν ότι ένοιωσε ο έγκλειστος στη Woomera μετανάστης: «Έφτασα στην Αυστραλία και ήμουν ευτυχισμένος. Μετά βρέθηκα φυλακισμένος σε ένα στρατόπεδο. Ξέχασα το όνομά μου, τον εαυτό μου, με φώναζαν νούμερο 813…»
Πολύκαρπος Γεωργιάδης, φυλακές Κέρκυρας, 2/4/2012