26/1/15

Πορεία ενάντια στη φασιστική φιέστα των Ιμίων (Σάββατο 31/01)


Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ ΜΟΝΟΣ - ΤΣΑΚΙΣΕ ΤΟΝ

Πορεία Σάββατο 31/01, προσυγκέντρωση πλ. Ομονοίας 17.00μμ.

Η υπόθεση της Χ.Α. και του φασισμού σε καμία περίπτωση δεν έχει τελειώσει λόγω των διώξεων της ηγετικής ομάδας και μελών της οργάνωσης από την προηγούμενη κυβέρνηση, η οποία την ίδια στιγμή υιοθετούσε την ακροδεξιά ατζέντα τους και υλοποιούσε το πρόγραμμά τους. Συμπλεύσεις, που παρά το “αντισυστημικό” λανσάρισμα της Χ.Α. ή της «θεωρίας των άκρων» που αναπαρήγαγε η Ν.Δ., επιβεβαιώθηκαν επανειλημμένα. Η υπόθεση Μπαλτάκου, οι αντικομμουνιστικές κορώνες Βορίδη-Γεωργιάδη ή οι ανταλλαγές στελεχών και πολιτικών προταγμάτων μεταξύ ΛΑ.Ο.Σ., Ν.Δ., Χ.Α., Ελληνικό Μέτωπο, Πατριωτική Συμμαχία, Δίκτυο 21 κτλ, δεν αποτελούν απλά τις εξαιρέσεις...

Στις 31/1, η Χ.Α. και οι δορυφόροι της θα επιδιώξουν να ξαναστήσουν μια ναζιστική φιέστα στο κέντρο της πόλης και να χρησιμοποιήσουν την εθνικιστική επέτειο των Ιμίων ως όχημα για την ανασύνταξη των δυνάμεών τους στο δρόμο και την πολιτική ανασυγκρότηση του ακροδεξιού χώρου.

Στην κρίσιμη ιστορική περίοδο που διανύουμε, το ανταγωνιστικό κίνημα οφείλει να δείξει εγρήγορση και προσαρμοστικότητα στις νέες συνθήκες που θα προκύψουν, ώστε να μπορέσει να δώσει και τις απαιτούμενες απαντήσεις στις προκλήσεις που έρχονται.

ΟΥΤΕ ΣΠΙΘΑΜΗ ΓΗΣ ΣΤΟΝ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ
Να οργανώσουμε ένα συγκροτημένο μαχητικό αντιφασιστικό μέτωπο,
προετοιμάζοντας την ταξική και κοινωνική αντεπίθεση.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

Αντιφασιστικό Μέτωπο Καλλιθέας-Μοσχάτου,
Από τις γειτονιές Άγ. Νικόλα, Πατήσια, Κυψέλη
Bloko, Κατάληψη Έπαυλης Κουβέλου,
Κόκκινη Γραμμή, ΟΡ.Μ.Α., Κομμουνιστές/στριες,
Αναρχικοί/ές, Αντιφασίστες/στριες

23/1/15

Γιόχαν Μοστ: Αναρχικός Κομμουνισμός

Η "φωνή του Τρόμου" Γιόχαν Μοστ, αναρχοκομμουνιστής, απόστολος του εργατικού τερρορισμού και εκ των ιδρυτών της πραγματικής Μαύρης Διεθνούς. Παρ' ότι εσωκομματικός αντίπαλος του Ένγκελς στη Γερμανία, ένα από τα βασικά του έργα, το "Κεφάλαιο και Εργασία", αποτελεί εκλαϊκευμένη εκδοχή του πρώτου τόμου του "Κεφαλαίου" του Μαρξ.

Ο αναρχισμός είναι μια κοσμοθεωρία, και πρόκειται πράγματι για την φιλοσοφία της κοινωνίας. Πράγματι οποιοσδήποτε αντιλαμβάνεται τον κόσμο και την ανθρώπινη ζωή στις βαθύτερες τους έννοιες  και στην πλήρη ανάπτυξή τους, και εν συνεχεία καλείται να επιλέξει την πιο επιθυμητή μορφή κοινωνικής οργάνωσης, τότε σίγουρα θα στραφεί προς την αναρχία. Οποιαδήποτε διαφορετική επιλογή  αποτελεί ημίμετρο και ατελές συνονθύλευμα.

Είναι η αναρχία αυτό που πραγματικά επιζητούμε; Ε λοιπόν, ποιος δεν επιδιώκει την ελευθερία; Ποιος άνθρωπος, εκτός από κάποιον που είναι πρόθυμος να κηρύξει τον εαυτό του δούλο, θα αποκαλούσε ποτέ οποιαδήποτε μορφή ελέγχου πάνω στην ζωή του ευχάριστη; Σκεφτείτε το!

Είναι εφικτή η αναρχία; Οι διάφορες αποτυχίες των προσπαθειών για την επίτευξη της ελευθερίας δεν σημαίνει ότι ο ίδιος μας ο σκοπός χάνεται και είναι αποτυχημένος. Το γεγονός πως ο αγώνας για την ελευθερία είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος και ισχυρός από ποτέ, πως επίσης σήμερα υπάρχουν διαφορετικές προϋποθέσεις για την επίτευξη του στόχου, -και γιαυτό επομένως, βρισκόμαστε πιο κοντά στην αναρχία από ό,τι μπορούσαμε να ελπίζουμε- αποδεικνύουν την ανάπτυξη της επιθυμίας να αφανίσουμε από το πρόσωπο της γης οτιδήποτε είναι εξουσιαστικό.

Οι αναρχικοί είναι σοσιαλιστές επειδή επιζητούν τη βελτίωση της κοινωνίας, ενώ επίσης είναι κομμουνιστές, επειδή είναι πεπεισμένοι ότι ένας τέτοιος μετασχηματισμός της κοινωνίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την δημιουργία και ανάπτυξη της κοινής/συλλογικής ιδιοκτησίας. 

Οι στόχοι των αναρχικών και των αληθινών κομμουνιστών είναι οι ίδιοι. Γιατί, λοιπόν, οι αναρχικοί δεν αποκαλούν τους εαυτούς τους σοσιαλιστές ή κομμουνιστές; Επειδή δεν θέλουν να συγχέονται με ανθρώπους που σφετερίζονται αυτούς τους όρους, όπως κάνουν πολλοί άνθρωποι στις μέρες μας και επειδή θεωρούν πως ο κομμουνισμός θα ήταν ένα ατελές και μη επιθυμητό σύστημα κοινωνικής οργάνωσης αν δεν εμποτιζόταν και συμπληρωνόταν με το πνεύμα του αναρχισμού.

Οι κομμουνιστές και οι αναρχικοί συμφωνούν επίσης και στα ζητήματα τακτικής, μιας και όποιος δεν αποδέχεται την σημερινή κοινωνία και επιζητά την θέσπιση των κοινωνικών συνθηκών στη βάση της συλλογικής περιουσίας, είναι αναμφισβήτητα ένας επαναστάτης είτε αποκαλεί τον εαυτό του αναρχικό είτε κομμουνιστή. Αλλά οι αναρχικοί δεν είναι κάποιου είδους αιμοβόρα λαγωνικά που θεωρούν πως η επανάσταση είναι απλά για μια σειρά σκοτωμών και καταστροφών. Αντ' αυτού δρουν μέσω της επαναστατικής προπαγάνδας επειδή γνωρίζουν καλά ότι η προνομιούχα κυρίαρχη τάξη δεν μπορεί και δεν πρόκειται ποτέ να ανατραπεί ειρηνικά.

Οι αναρχικοί, θεωρούν απαραίτητο να υποδείξουν στο υπόλοιπο προλεταριάτο πως θα πρέπει να κερδίσουν μια γιγαντιαία μάχη για να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν τους στόχους τους. Οι αναρχικοί προσπαθούν να προετοιμάσουν την κοινωνική επανάσταση χρησιμοποιώντας κάθε μέσο- ομιλία, γραφή, ή πράξη, ανάλογα με το ποιο είναι το πλέον κατάλληλο βάσει των εκάστοτε συνθηκών– έτσι ώστε να επιταχύνουν την επαναστατική ανάπτυξη. 

Μπορεί κάποιος, ο οποίος υποστηρίζει ειλικρινά το προλεταριάτο να τους κατηγορήσει γι 'αυτό; Κατά συνέπεια αυτού μπορούμε εύκολα να κατανοήσουμε το γεγονός ότι οι καπιταλιστές, η αστυνομία, τα μέσα ενημέρωσης, οι κληρικοί, καθώς και άλλοι υποκριτές και φαρισαίοι που μας μισούν και μας πολεμούν με όλη την καρδιά τους, όλο τους το μυαλό, και όλες τους δύναμη διαρκώς.

Όμως είναι πραγματικά αφύσικο πως σε κάθε μας βήμα συναντάμε μια φανατική εχθρότητα από το ίδιο το εργατικό κίνημα, συνοδευόμενη με μια βλακώδη ισχυριγνωμία. Μια από τις μεγαλύτερες ενστάσεις προς τον αναρχισμό μεταξύ των μη-αναρχικών σοσιαλιστών, η οποία προκαλεί και το μεγαλύτερο μέρος των διαφωνιών και των αντιδράσεων, είναι η “ελεύθερη συμφωνία". Ωστόσο, δεν χρειάζεται να βάλουμε τους εαυτούς μας να φανταστούν έναν διαφορετικό κόσμο - ούτε τον Άρη, ούτε την Ουτοπία - για να δούμε πώς η ελεύθερη συμφωνία θα μπορούσε να λειτουργήσει. Πάρτε, για παράδειγμα, την Διεθνή Ταχυδρομική Ένωση. Οι εθνικές ταχυδρομικές οργανώσεις εντάσσονται σε αυτή με τη δική τους ελεύθερη βούληση και μπορούν να αποσυρθούν με τον ίδιο τρόπο. Όλα τα συμβαλλόμενα μέρη συμφωνούν στο τι και που θα παράσχει η μία οργάνωση για την άλλη, προκειμένου να παραχθούν υπηρεσίες όσο πιο πρακτικές και αποτελεσματικές είναι δυνατό.

Το διεθνές δίκαιο δεν έχει ορίσει κάποια ποινή για τυχόν αθέτηση της συμφωνίας από κάποιο μέρος. Παρ 'όλα αυτά, η “ελεύθερη συμφωνία" λειτουργεί μιας και μια πιθανή παραβίαση της υπόσχεσης, έχει ως επακόλουθο και μια κάποια ζημία σε αυτόν που την αθέτησε. Σε περίπτωση που προκύψουν κάποιου είδους απρόβλεπτες αλλαγές ή δυσκολίες, καλούνται συνέδρια και συνελεύσεις έτσι ώστε όλα τα συμβαλλόμενα μέρη να συμφωνήσουν σχετικά με τις προσαρμογές. Ο θεσμός αυτός, που αποτελεί ένα μοντέλο για την ελεύθερη συμφωνία, δεν είναι κάποιο μεμονωμένο παράδειγμα. Οι άνθρωποι που έχουν κάποιου είδους κοινά ενδιαφέροντα σχηματίζουν ομάδες, οργανώσεις- πχ γυμναστικές, μουσικές εμπορικές, εκπαιδευτικές και πολιτικές οργανώσεις και ενώσεις για την προώθηση των τεχνών και της επιστήμης - σε όλες τις χώρες, παρά τις αντικρουόμενες φύσεις των μερών, και παρά το γεγονός ότι τα διάφορα συμβαλλόμενα μέρη δεν μπορούν να υποχρεωθούν να εκπληρώσουν τις διάφορες συμφωνίες. Η εκπλήρωση των συμφωνιών από τα διάφορα μέρη γίνεται λόγω του ότι κάθε μέρος επωφελείται με κάποιον τρόπο.

Αυτό που είναι παράλογο είναι ο ισχυρισμός ότι οι οργανώσεις αυτές δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν χωρίς να υπόκεινται σε κάποιο έλεγχο από κάποια ανώτερη εξουσία! Πράγματι, όποτε και όπου κάποια κυβέρνηση έχει παρέμβει, είχε σαν αποτέλεσμα να διαταράξει και να παρεμποδίσει το έργο και την λειτουργία των οργανώσεων. Επιπλέον, όπου μια τέτοιου είδους  παρέμβαση λαμβάνει χώρα, οι διάφορες οργανώσεις καταλήγουν να είναι πραγματικά εξοργισμένες και να επιζητούν την κατάργηση τέτοιων παρεμβάσεων.

Σε μια κοινωνία ελεύθερων και ίσων μελών δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από την ελεύθερη συμφωνία, μιας και η καταναγκαστική και βίαια συνεργασία παραβιάζει την ελευθερία και την ισότητα. Η ουσία του θέματος είναι αν, σε μια κοινωνία του μέλλοντος, οι διάφορες οργανώσεις (που δημιουργήθηκαν και λειτουργούν σύμφωνα με τις ελεύθερες συμφωνίες) θα έχουν συγκεντρωτικό ή ομοσπονδιακό χαρακτήρα. Είμαστε υπέρ του φεντεραλισμού, ο οποίος είναι αναγκαίος και σωσός, επειδή η εμπειρία μας έχει διδάξει ότι ο συγκεντρωτισμός καταλήγει στην δημιουργία μιας τερατώδους συσσωρευμένης εξουσίας στα χέρια των λίγων, προκαλώντας την κατάχρηση εξουσίας, όπου μια πενιχρή μειοψηφία κυριαρχεί, και η υπόλοιπη πλειοψηφία στερείται της πραγματικής ελευθερίας της. Επιπλέον, δεν βλέπουμε τίποτα το χρήσιμο ή αναγκαίο στον συγκεντρωτισμό. Αν ελπίζουμε και θεωρούμε ακόμα ότι το κοινωνικό ζήτημα θα πρέπει να απαντηθεί μέσω του κομμουνισμού (και όχι σε αυτή ή σε εκείνη τη χώρα αλλά σε παγκόσμιο επίπεδο), οποιαδήποτε σκέψη που παραπέμπει στον συγκεντρωτισμό πρέπει να εκλαμβάνεται ως ένα τερατούργημα. Σκεφτείτε για παράδειγμα μια κεντρική επιτροπή αρτοποιών, που συνεδριάζει στην Ουάσιγκτον,  και ορίζει στους αρτοποιούς του Πεκίνου και της Μελβούρνης το μέγεθος και την ποσότητα των προϊόντων που θα ψήνουν.

Δεδομένου ότι οι άνθρωποι του μέλλοντος δεν θα είναι οπισθοδρομικοί στενόμυαλοι ούτε ανόητοι, δεν θα υποπέσουν σε τέτοιες ανοησίες. Θα ρυθμίσουν τις υποθέσεις τους ως μια διαδικασία πρακτικής και εμπειρικής εκμάθησης. Οι διάφοροι κοντόφθαλμοι διαφωνούν μαζί μας, λέγοντας πως οι σημερινές οικονομικές σχέσεις που διέπονται από πλήρη ελευθερία, όπου η κυβέρνηση δεν παρεμβαίνει, έχουν ως συνέπεια να δημιουργούνται πάρα πολλές καταχρήσεις της. Δεχόμαστε αυτό το επιχείρημα των εχθρών μας και μέσω αυτού προσπαθούμε να τους διδάξουμε κάτι καλύτερο. Και αυτό είναι πως η κατάχρηση της οικονομικής ελευθερίας από την ιδιωτική περιουσία είναι που έχει δημιουργήσει αυτό το κοινωνικό ζήτημα. Η ιδιωτική περιουσία, που περιφρουρείται από το κράτος, εκμεταλλεύεται όλο και περισσότερο τους φτωχούς, ενώ οι φτωχοί έχουν όλο και λιγότερη πρόσβαση σε αυτά που παράγουν. Εάν η κυβέρνηση δεν διατηρούσε με τις πράξεις τις αυτή τη απάτη, οι μάζες δεν θα υφίστανται αυτήν την εκμετάλλευση.

Και ναι, το κράτος αποτελεί την οργανωμένη εξουσία της ιδιοκτησίας. Ως εκ τούτου, αυτοί που στερούνται την ιδιοκτησία πρέπει να καταστρέψουν το κράτος, να εξαλείψουν την ιδιωτική περιουσία, και να εγκαθιδρύσουν στην θέση της την συλλογική περιουσία. Ο κομμουνισμός, σε αντίθεση με τη φιλελεύθερη-αστική παράδοση, δεν χρειάζεται κανένα απολύτως κράτος για την επίτευξη της ελευθερίας και της ισότητας. Ο κομμουνισμός βρίσκει την δύναμη και την εξουσία του κράτους ενοχλητική και περιοριστική.

Και στο σημείο αυτό φτάνουμε στην κύρια ένσταση εναντίον του κομμουνισμού, σύμφωνα με την οποία στον κομμουνισμό το άτομο δίνει τον εαυτό του για το σύνολο και ως αποτέλεσμα αυτού δεν έχει κάποια αυτοτελή ύπαρξη -μια αρκετά βολική πεποίθηση για να φοβίσει και να κρατήσει μακριά οποιονδήποτε χαρακτήρα και να τρομάξει ακόμη και τον πιο ακαλλιέργητο άνθρωπο που δεν έχει καμία ατομικότητα να χάσει. Εμείς δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο από το να επαναλάβουμε, πως μόνο μέσα από τον κομμουνισμό μπορεί το άτομο να αυτοπραγματωθεί και να ορίσει ο ίδιος τη δική του ζωή. Αντιστρόφως, ο αναρχισμός απομονώνει τους ανθρώπους και διαλύει την κοινωνία; Όχι, αντίθετα το άτομο μπορεί να αναπτυχθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό σε ένα σύστημα που στηρίζεται στην συλλογική ιδιοκτησία. Ο αναρχισμός επίσης δεν είναι ενάντιος ούτε απαγορεύει τη συνεργασία κάποιων, περισσότερων ή και όλων των ατόμων για την επίτευξη κοινών στόχων.

Πάνω απ 'όλα, ποιος σοσιαλιστής χωρίς να ντρέπεται μπορεί να υποστηρίξει πως δεν είναι επαναστάτης; Εμείς λέμε πως κανένας! 

Και ο επαναστάτης είναι υπέρ της διαρκούς προπαγάνδισης των αρχών και των ιδεών μας. Αν και σίγουρα ενστερνιζόμαστε τον ισχυρισμό ότι μια πράξη μπορεί να επιφέρει ως μέσο προπαγάνδας πολλά περισσότερα από ό,τι εκατοντάδες ομιλίες, χιλιάδες άρθρα, και δεκάδες χιλιάδες φυλλάδια, επίσης θεωρούμε ότι μια αυθαίρετη πράξη βίας δεν θα έχει κατ 'ανάγκη ένα τέτοιο αποτέλεσμα. 

Εν ολίγοις, η προπαγάνδα μέσω της πράξης δεν αποτελεί για εμάς κάποιου είδους παθιασμένης εμμονής, η οποία θα μας οδηγούσε στην παραμέληση των άλλων καθηκόντων προπαγάνδας. Αν από τη μια πλευρά δεν τρέφουμε την αυταπάτη ότι ολόκληρο το προλεταριάτο πρέπει να “φωτιστεί” πριν να μπορέσει να λάβει μέρος στην πάλη, έτσι, από την άλλη εμείς δεν έχουμε καμία αμφιβολία ότι πρέπει να επιδιώξουμε την μεγαλύτερη δυνατή συνειδητοποίηση του προλεταριάτου μέσω της παραγωγής προφορικής και γραπτής προπαγάνδας.

Ευτυχώς για εμάς καμία χώρα δεν ήταν ποτέ πιο κατάλληλη για την αναρχική προπαγάνδιση από τη σημερινή Αμερική. Εδώ πλέον κανείς δεν θέλει να εναποθέσει τις ελπίδες του περαιτέρω στο κράτος, μετά από περισσότερο από έναν αιώνα ύπαρξης του, και έχοντας βιώσει το μεγαλύτερο φιάσκο (εμφύλιος πόλεμος), οι άνθρωποι πλέον έχουν πάρει το μάθημα τους. Όποιος κοιτάζει την Αμερική θα δει ένα πλοίο που τροφοδοτείται από βλακεία, διαφθορά, και προκατάληψη. Εδώ και πολύ καιρό η κυβέρνηση αηδιάζει ευγενείς και ευφυείς ανθρώπους, που απορρίπτουν την εκλογική διαδικασία και είναι, ακόμα κι αν δεν το ξέρουν, οι αναρχικοί.

Ο παρατηρητής με μια οξυμένη αντίληψη, ο έντιμος χαρακτήρας, και ο ανεξάρτητος στοχαστής βλέπουν στην κατάσταση του λαού μια ακατέργαστη δεισιδαιμονία και είναι έτοιμοι να ακούσουν τους αναρχικούς. Τέλος, αν υπάρχει κάτι άλλο να ειπωθεί. τότε αυτό είναι πως η ευημερία της ανθρωπότητας, η οποία μπορεί και θα φέρει το μέλλον, βρίσκεται στον κομμουνισμό. Αποκλείοντας με λογικά επιχειρήματα και τρόπους κάθε μορφή εξουσίας και σκλαβιάς, ταυτίζεται και γίνεται ένα με την αναρχία. Ο δρόμος για την επίτευξη αυτού του στόχου είναι η κοινωνική επανάσταση. Μέσω της ενεργητικής, αμείλικτης, διεθνούς δράσης, θα καταστρέψει την ταξική καταδυνάστευση και εκμετάλλευση και θα δημιουργήσει μια ελεύθερη κοινωνία βασισμένη στη συνεταιριστική οργάνωση της παραγωγής.

Ζήτω η Κοινωνική Επανάσταση!

Πηγή: http://theanarchistlibrary.org/library/johann-most-anarchist-communism
μετάφραση: kostav

19/1/15

Συναυλία αλληλεγγύης στον Νίκο Τσουβαλάκη


Στις 16/11/73 πραγματοποιείται ένοπλη ληστεία σε τράπεζα. Ληστεία σε τράπεζα, και μάλιστα με την απειλή όπλου, δεν ήταν κάτι που η χούντα μπoρούσε να ανεχτεί. Η διάλυση των εξεγερμένων φοιτητών ήταν θέμα λίγων ωρών και η σύλληψη του ληστή θέμα τιμής. Ο κόσμος αντιμετωπίζει τον ληστή ως λαϊκό ήρωα που με τις πράξεις του θέλει να περάσει μηνύματα κατά της χούντας. Το Γενάρη του 1974 συλλαμβάνεται ο Θεόδωρος Βερνάρδος. Οδηγείται στις φυλακές Κορυδαλλού από τις οποίες αποδρά τον Απρίλη πηδώντας τη μάντρα και ένα μήνα μετά ληστεύει το υποκατάστημα της Eθνικής Tράπεζας στα Σεπόλια. Συλλαμβάνεται στις 13 Ιουνίου του 1974.

Την σκυτάλη της ληστείας τράπεζας στην Ελλάδα παίρνουν το 1977 οι αδερφοί Τσουβαλάκηδες με τη ληστεία στη Γενική Τράπεζα Νίκαιας. Η μεταπολιτευτική δημοκρατία του Κ. Καραμανλή δεν μπορεί να ανεχτεί την προσβολή της τράπεζας από δύο πολιτικοποιημένους νέους, επιβάλλοντας στον Νίκο 22 έτη φυλάκισης. Γέννημα θρέμμα της φτωχολογιάς της Δραπετσώνας, ο Νίκος καταδιώχθηκε από ομάδα πολιτών και συνελλήφθη λίγη ώρα μετά την ληστεία. Στην δήλωση του “οι φτωχοί κυνηγήσαν τους φτωχότερους” συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις του προλεταριάτου και κατ’ επέκταση της ταξικής πάλης.

Πιο πριν, συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973. Αντιεξουσιαστής από τα εφηβικά του χρόνια μέχρι σήμερα, ο Νίκος έχει νιώσει την καταστολή στο πετσί του πολυάριθμες φορές, επιβιώνοντας στις πιό σκληρές φυλακές τις πιο σκοτεινές εποχές. Τότε που οι φωνές και τα ουρλιαχτά των κρατουμένων στοίχειωναν τις φυλακές της Αίγινας, της Αλικαρνασσού, της Κέρκυρας εκεί όπου οι συνθήκες δολοφόνησαν τον Θ. Βερνάρδο μετά από δεκάδες απόπειρες αυτοκτονίας το 1984. Η στάση του στη φυλακή υποδειγματική, συγκαταλέγεται στα λαμπρά παραδείγματα αξιοπρέπειας στις ελληνικές φυλακές.

Είναι παράδειγμα ευγένειας, διακριτικότητας, σεβασμού και αλληλεγγύης προς τους άλλους. Αισιόδοξος με εκείνο το ακούραστο χαμόγελο της νίκης. Γαλουχημένος με τις αξίες και τους κώδικες της λαμπρής και ανυπότακτης φτωχολογιάς εκείνης της περιόδου. Της εξεγερμένης φτωχολογιάς που δεν συνεργάστηκε με τις υπηρεσίες των φυλακών, δεν ενσωμάτωσε τις “καπιταλιστικές αξίες”, δεν εξαγοράστηκε από υλικά ανταλλάγματα και προνόμια “εντός των τειχών”. Κομμάτι της γενιάς των κρατουμένων που διατήρησε ορατά τα σύνορα μεταξύ φυλακισμένων και ανθρωποφυλάκων, οριοθετώντας την αξιοπρέπεια “εντός της κιγκλίδας”.

Κατήγγειλε τους βασανισμούς συγκρατουμένων του, δημοσιοποίησε με επιστολές μαζί με άλλους φυλακισμένους τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης των ελληνικών φυλακών, πραγματοποίησε πολυάριθμες απεργίες πείνας, απέδρασε από την φυλακή της Κασσάνδρας.

Μαζί με τον Γιάννη Σκανδάλη (μέλος της Ε.Ο. 17Ν), τη Σοφία και τον Φίλιππο Κυρίτση, τον Κυριάκο Μοίρα και ορισμένους ακόμα αγωνιστές συνέβαλαν στη μόρφωση των κρατουμένων διδάσκοντας γραφή στους αναλφάβητους ή διοχετεύοντας με βιβλία τους πιο μορφωμένους. Στο πλευρό τους πάντα με συνέπεια και συνέχεια σε αυτόν τον αγώνα οι δικηγόροι και σύντροφοι Κ. Ιατροπούλου, Μ. Παπαδάκη, Ε. Δημουλέα. Τότε που οι πολιτικοί κρατούμενοι πολιτικοποιούσαν τους “ποινικούς”...

ΥΓ: Τον Νοέμβριο του 2014 ο Νίκος Τσουβαλάκης υπέστη βαρύ τραυματισμό από τροχαίο ατύχημα. Η συναυλία γίνεται για την κάλυψη των ιατρικών του εξόδων.

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΣΟΥΒΑΛΑΚΗ
ΚΥΤΤΑΡΟ, 21 ΓΕΝΑΡΗ 2015

12/1/15

Kείμενο του ταμείου αλληλεγγύης φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών για τις πρόσφατες μεταγωγές

 

Αμέσως μετά την αποτυχία εκλογής Προέδρου και την αυτόματη προκήρυξη εκλογών, η ακροδεξιά συγκυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου με συνοπτικές διαδικασίες θέτει σε εφαρμογή τον νόμο Αθανασίου για τις ειδικές συνθήκες κράτησης, προχωρώντας στις πρώτες μεταγωγές φυλακισμένων αγωνιστών στις φυλακές Δομοκού.  Πρώτος μετάγεται από τις φυλακές Διαβατών ο Νίκος Μαζιώτης στις 30 Δεκέμβρη κι ακολουθούν στις 2 Γενάρη οι μεταγωγές από τις ειδικές πτέρυγες των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού οι Δημήτρης Κουφοντίνας, Κώστας Γουρνάς, Αλέξανδρος Γιωτόπουλος και Βασίλης Τζωρτζάτος κι από τις ανδρικές φυλακές Κορυδαλλού οι Γρηγόρης Σαραφούδης και Γιάννης Ναξάκης. Παράλληλα με τις μεταγωγές στον Δομοκό, στις 3-01 και μετά από εισβολή των ΕΚΑΜ, μετάγονται από την Α΄ πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού στις ειδικές πτέρυγες οι Χρήστος και Γεράσιμος Τσάκαλος, Ανδρέας Τσαβδαρίδης και Σπύρος Μάνδυλας. Στις 9 Ιανουαρίου μετάγεται στον Δομοκό και ο Χριστόδουλος Ξηρός. Ταυτόχρονα, προς τις φυλακές Δομοκού μετάγονται και ποινικοί κρατούμενοι κατηγορούμενοι με τον ν. 187 περί «εγκληματικής οργάνωσης».  Οι μεταγωγές βρίσκονται εν εξελίξει τόσο προς τις φυλακές Δομοκού όσο και προς τα ειδικά κελιά στις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού.

Πριν τις μεταγωγές αυτές, αλλά ακόμα και πριν την ψήφιση του νόμου Αθανασίου από το θερινό τμήμα της Βουλής, το κράτος ήδη εφάρμοζε άτυπα ένα καθεστώς εξαίρεσης ενάντια στους αιχμάλωτους πολιτικούς του αντιπάλους, στερώντας εκπαιδευτικές και τακτικές άδειες σε κρατούμενους για τους οποίους προβλέπονταν αυτές, στέλνοντας κρατούμενους σε απομόνωση σε διάφορες φυλακές της χώρας, δυσχεραίνοντας  την επικοινωνία τους (από την παραλαβή γραμμάτων μέχρι τα επισκεπτήρια και τα τηλέφωνα), ενώ κομβικό σημείο αποτέλεσε η ωμή κυβερνητική απαγόρευση της τηλεφωνικής παρέμβασης του Νίκου Μαζιώτη σε πολιτική εκδήλωση.

Με τις πρώτες μεταγωγές στις πτέρυγες τύπου Γ των φυλακών Δομοκού, εντείνεται από το καθεστώς η υλοποίηση του σχεδιασμού εξόντωσης των πολιτικών του αντιπάλων. Οι ειδικές συνθήκες κράτησης έρχονται να συμπληρώσουν, ως ένα άλλο «μνημόνιο για τους φυλακισμένους», το κατασταλτικό πογκρόμ που έχουν εξαπολύσει τα μαντρόσκυλα του κεφαλαίου εναντίον κάθε έκφανσης κοινωνικής και ταξικής απειθαρχίας. Οι πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος και οι απείθαρχοι κρατούμενοι, όσοι δεν σκύβουν το κεφάλι στα κάτεργα του σωφρονιστικού φασισμού, θάβονται ζωντανοί για να παραδειγματιστεί η κοινωνία, για να καταπνίγει εν τη γενέσει της κάθε  απόπειρα αντίστασης στη σύγχρονη βαρβαρότητα. Οι φυλακές τύπου Γ είναι ακόμη ένα ψηφιδωτό στο μωσαϊκό της κατασταλτικής πειθάρχησης, είναι μια φυλακή μέσα στη φυλακή, μια κατάσταση εξαίρεσης εντός της γενικευμένης κατάστασης εξαίρεσης  που έχει επιβάλλει το σύγχρονο καθεστώς έκτακτης ανάγκης.

Οφείλουμε να σταθούμε στο πλευρό των φυλακισμένων μας συντρόφων και να αγωνιστούμε μαζί τους για να αναχαιτίσουμε την επίθεση που δέχονται. Να καταργήσουμε τις ειδικές συνθήκες κράτησης στην πράξη.

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ
ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΓΚΡΕΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΦΥΛΑΚΗΣ

Ταμείο Αλληλεγγύης Φυλακισμένων και Διωκόμενων Αγωνιστών (συνέλευση Αθήνας)

19/12/14

Εκδοση της ατζέντας του 2015 του ταμείου αλληλεγγύης στους φυλακισμένους και διωκόμενους αγωνιστές


Συνέβη, άρα μπορεί να ξανασυμβεί...


 Κυκλοφορεί από το ταμείο αλληλεγγύεις φυλακισμένων και διωκόμενων αγωνιστών η ατζέντα του 2015, με θεματική τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Παρακάτω το εισαγωγικό σημείωμα της έκδοσης:

1

«Έφτασα στην Αυστραλία και ήμουν ευτυχισμένος. Μετά βρέθηκα φυλακισμένος σε ένα στρατόπεδο. Ξέχασα το όνομά μου, τον εαυτό μου, με φώναζαν νούμερο 813…»
Κρατούμενος μετανάστης στη Woomera της Αυστραλίας

Υπάρξεις απογυμνωμένες μπροστά στην εξουσιαστική βαρβαρότητα, από- προσωποιημένες, αποκολλημένες από τον κόσμο και από το σώμα τους, στο μεταίχμιο μεταξύ ζώου και ανθρώπου, ζωής και θανάτου. Που το μοναδικό “έγκλημα” που έχουν διαπράξει είναι η ίδια τους η ύπαρξη. “Πλεονάζοντες πληθυσμοί”, περισσευούμενη εργασιακή δύναμη…

Άνθρωποι που εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις αλληλεπικαλυπτόμενες συμπληγάδες των φεουδαρχικού τύπου τοπικών πολεμικών συγκρούσεων και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων του δυτικού καπιταλισμού, ξεσπιτώνονται για να μετατραπούν σε εξ ορισμού λαθραίες και παράνομες ζωές… Κι άλλοι, χτυπημένοι από την ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού και τη συγκέντρωση του κοινωνικού πλούτου στα χέρια ελάχιστων, καταδικασμένοι στη λιμοκτονία και την εξαθλίωση, θα προσπαθήσουν να βρουν διέξοδο επιβίωσης στον πρωτοκοσμικό “παράδεισο”.

Για να καταλήξουν στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης του “πολιτισμένου” δυτικού κόσμου. Γιατί μονάχα το κεφάλαιο έχει το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης και του “νομαδισμού”. Μόνο γι αυτό δε υπάρχουν σύνορα και φράχτες…

Ηomo sacer, η απογυμνωμένη ύπαρξη που ζει έξω από την επικράτεια του νόμου, μια ζωή στο όριο: «σε μια μετέωρη ζώνη αδιαφορίας, στο μεταίχμιο ανθρώπου και ζώου, περατού και άπειρου». Στο ρωμαϊκό δίκαιο υπήρχε το δικαίωμα της ατιμώρητης φόνευσής του. Πόσοι μετανάστες άραγε φονεύθηκαν στα χερσαία και υδάτινα σύνορα του δυτικού κόσμου; Πόσοι έπεσαν θύματα της ναζιστικής ή εργοδοτικής βίας σε μητροπόλεις και χωριά; Η ατιμώρητη και σιωπηλή σφαγή έχει και ένα πιο κομψό και τεχνοκρατικό όνομα: Πολιτική αντικινήτρων...

Homo sacer ή αλλιώς: να τους κάνουμε το βίο αβίωτο, όπως το συμπύκνωσε ο αρχηγός της Αστυνομίας Νίκος Παπαγιαννόπουλος. Κι όπως το έθεσε ο πολιτικός του προϊστάμενος Νίκος Δένδιας: «Κλείσαμε τον Έβρο. Και τι τους λέμε; Αν έρθετε στην Ελλάδα, δε θα είστε ελεύθεροι, δε θα γυρνάτε έξω, δεν θα μπορείτε να φύγετε να πάτε κάπου αλλού αν θέλετε, θα σας πιάσουμε, θα σας βάλουμε σ’ ένα κέντρο, θα μείνετε εκεί, και ο μόνος τρόπος για να βγείτε από ’κει, είναι να υπογράψετε μια δήλωση και να πάτε στην πατρίδα σας ή να σας στείλουμε εμείς στην πατρίδα σας». 

Μέσα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών η ιστορία επαναλαμβάνεται: συνέβη, επομένως μπορεί να ξανασυμβεί…






2

«Πολλοί λαοί ή άτομα συμβαίνει να θεωρούν περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά ότι “κάθε ξένος είναι εχθρός” (...) Όταν αυτή η ανομολόγητη αλυσίδα αποτελέσει τη μείζονα πρόταση ενός συλλογισμού, τότε στο τέλος της αλυσίδας βρίσκονται τα στρατόπεδα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας σύλληψης του κόσμου οδηγημένης στην έσχατη συνέπειά της: όσο υπάρχει αυτή η αντίληψη τα αποτελέσματά της θα μας απειλούν» Πρίμο Λέβι

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι μια σύγχρονη καινοτόμα εφεύρεση του δυτικού πολιτισμού. Ο όρος Concentration Camp ακούστηκε πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του δεύτερου “πόλεμου των μπόερς” (1899-1902), μέσα στα πλαίσια των ενδο-αποικιοκρατικών ανταγωνισμών για τον έλεγχο των σημαντικών πλουτοπαραγωγικών πηγών της Νότιας Αφρικής. Οι βρετανοί είχαν χτίσει 45 στρατόπεδα για να “φιλοξενήσουν” τους αιχμάλωτους μπόερς, αλλά και γυναίκες και παιδιά. Πάνω από 26.000 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά έχασαν τη ζωή τους στα βρετανικά στρατόπεδα.

Η καινοτόμος ιδέα άρεσε και στους γερμανούς, που χρησιμοποίησαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσηςστην προσπάθειά τους να αποικίσουν την ΝΔ Αφρική, εξοντώνοντας πάνω από 100.000 ανθρώπους από το 1904 ως το 1907. Οι γερμανοί μετέφεραν την τεχνογνωσία τους και στους οθωμανούς, που με την καθοδήγηση του συμβούλου του σουλτάνου Γερμανού αξιωματικού Λίμαν φον Σάντερς προχώρησαν στη δημιουργία των περίφημων Αμελέ Ταμπουρού (τάγματα καταναγκαστικής εργασίας).

Στα χέρια των εθνικοσοσιαλιστών και των φασιστών η “καινοτόμος ιδέα” μετατράπηκε σε πραγματική επιστήμη βιομηχανικής κλίμακας εξόντωσης των εβραίων, των Ρομά, των ομοφυλόφιλων, των ανάπηρων, των κομμουνιστών, των αναρχικών κι άλλων κοινωνικών και πολιτικών αντιπάλων του ναζισμού.  Και σήμερα, το κράτος που υποτίθεται ότι φέρει τη συλλογική μνήμη του Ολοκαυτώματος, μετατρέπει τη Γάζα στο πιο μεγάλο στρατόπεδο εξόντωσης παγκοσμίως. Σύμφωνα με την UNRWA (υπηρεσία αρωγής και έργων του ΟΗΕ για τους παλαιστίνιους πρόσφυγες στην εγγύς ανατολή), αυτή τη στιγμή υπάρχουν 3,6 εκατομμύρια παλαιστίνιοι πρόσφυγες διασκορπισμένοι σε εξήντα προσφυγικά στρατόπεδα στην Ιορδανία, το Λίβανο, τη Συρία, τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας.

Η επιστήμη των βασανιστηρίων, όμως, άγγιξε την τελειότητα σε ένα στρατόπεδο υπό την κατοχή του κέντρου της σύγχρονης παγκόσμιας δημοκρατίας. Στη ναυτική βάση των Η.Π.Α. στην Κούβα, το Γκουαντάναμο, σε έναν τόπο που παλιότερα προοριζόταν για στρατόπεδο συγκέντρωσης προσφύγων φορέων του AIDS, οι αμερικανοί με πρόσχημα την “αντι”τρομοκρατική σταυροφορία έχουν εγκαθιδρύσει ένα ειδικό καθεστώς για τους “εχθρικούς μαχητές”. Οι κρατούμενοι δεν καλύπτονται από τη συνθήκη της Γενεύης γι αυτό και δικάζονται (όταν δικάζονται) από στρατιωτικές επιτροπές και παραμένουν για αόριστο χρόνο φυλακισμένοι. ‘Εχουν εκπέσει πλέον από την ανθρώπινη κατάσταση: «Μετά από λίγο σταματήσαμε να διεκδικούμε ανθρώπινα δικαιώματα- θέλαμε τα δικαιώματα των ζώων. Το κλουβί μου βρισκόταν δίπλα σε ένα σκυλόσπιτο, όπου ζούσε ένα λυκόσκυλο. Ο σκύλος είχε ένα κλιματιζόμενο ξύλινο σπιτάκι, με γρασίδι για να τρέχει. Είπα στους φρουρούς: “Θέλω τα δικαιώματα που έχει ο σκύλος”. Μου απάντησαν: “Ο σκύλος είναι μέλος του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών”» (Jamal Al-Harish, πρώην κρατούμενος στο Γκουαντάναμο).

Τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών υπάρχουν διάσπαρτα εδώ και κάποιες δεκαετίες σε μεταβατικές χώρες και χώρες-προορισμούς των ανθρώπων που αναζητούν δουλειά και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους ίδιους και για τις οικογένειές τους. Δεν είναι το αποτέλεσμα των διαταγών ενός «κακού ανθρώπου» ή «ενός τρελού ναζί», όπως θέλει να μας πείσει η επίσημη Ιστορία. Αντιθέτως, είναι η υλική αποτύπωση της μαθηματικά υπολογισμένης διαχείρισης της εργατικής δύναμης. Είναι ακόμη ένα εργαλείο που, μαζί με την παρανομοποίηση της ύπαρξης, τις εκτελέσεις στα σύνορα, τους φράχτες, τις βυθίσεις σκαφών, τα βασανιστήρια στα τμήματα, συμβάλλουν στη ρύθμιση των μεταναστευτικών ροών, σύμφωνα με τις εκάστοτε ανάγκες του κεφαλαίου. 

Με ή χωρίς κρίση, το κεφάλαιο έχει ανάγκη την εργασιακή δύναμη τόσο των μεταναστών όσο και των ντόπιων. Αυτό που αλλάζει και διαμορφώνει τις εκάστοτε συνθήκες νομιμότητας/παρανομίας είναι οι όροι κερδοφορίας του κεφαλαίου. Η γνωμοδότηση του νομικού συμβουλίου του ελληνικού κράτους το Φλεβάρη του 2014, σχετικά με την επ’ αόριστον κράτηση των μεταναστών μέσα στα στρατόπεδα, ακολουθεί σαφώς το παραπάνω στρατηγικό σχεδιασμό, καθώς ουσιαστικά ποινικοποιεί τη φτώχεια χαρακτηρίζοντας τους μετανάστες ως «επικίνδυνους για τη δημόσια τάξη και ασφάλεια... γιατί στερούνται πόρων για τη διαβίωσή τους».

Εδώ φυσικά δεν υπάρχει ο απαραίτητος χώρος να δούμε ολοκληρωμένη την ιστορία των στρατοπέδων συγκέντρωσης σε όλον τον κόσμο. Σ’ αυτήν την ατζέντα θα δούμε ένα μικρό μόνο δείγμα της βαρβαρότητας των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αλλά και στιγμές αγώνα, όταν η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια ορθώνουν το ανάστημά τους και γκρεμίζουν (έστω και προσωρινά) τα τείχη της σύγχρονης βαρβαρότητας.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι τα γεγονότα που παρατίθενται δε θα μπορούσαν να καλύψουν διεξοδικά το ζήτημα των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Είναι, λοιπόν, πιθανό κάποιες ιστορικές στιγμές να παραληφθούν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έγινε εσκεμμένα από τη μεριά μας.