20/1/16

Σχετικά με τις εκδηλώσεις για την Παλαιστίνη Αντίσταση (πολιτική επιθεώρηση ΜΟΛΟΤ)



Η πολιτική επιθεώρηση ΜΟΛΟΤ (συμμετέχοντας στο κινηματικό εκδοτικό εγχείρημα Los Solidarios), σε συνεργασία με συντρόφισσες και συντρόφους από διάφορες πόλεις της Ελλάδας, με φυλακισμένους αγωνιστές, αλλά και με συντρόφους στο εξωτερικό (Χώρα των Βάσκων, Ιταλία, Τουρκία), από τις 22 Ιανουαρίου ξεκινούν τη διοργάνωση μιας σειράς εκδηλώσεων και βιβλιοπαρουσιάσεων με αφορμή την έκδοση του βιβλίου “Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης: κείμενα και συνεντεύξεις” . Ο πρώτος κύκλος των εκδηλώσεων θα γίνει στο τριήμερο 22-24 Ιανουαρίου στο Βόλο (κατάληψη Ματσάγγου), την Καρδίτσα (Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι) και τη Λάρισα (κοινωνικός χώρος paratod@s).

Παρ’ ότι θεωρούμε πως οι εκδόσεις βιβλίων και οι αντίστοιχες εκδηλώσεις έχουν μια αυταξία ούτως ή άλλως, ως πολιτικά υποκείμενα επιδιώκουμε να πετύχουμε κάτι παραπάνω. Η έκδοση του βιβλίου για την ιστορική αυτή οργάνωση της παλαιστινιακής αντίστασης και η ακόλουθη σειρά των εκδηλώσεων δεν έρχονται απλώς να εμπλουτίσουν τις βιβλιοθήκες και τις γνώσεις μας. Επιδιώκουμε να μετατραπούν σε ένα σινιάλο διεθνιστικής αλληλεγγύης στον δοκιμαζόμενο παλαιστινιακό λαό και στις οργανώσεις του, που αντιστέκονται με κάθε μέσο ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις του ισραηλινού κράτους-απαρτχάιντ. Η συνεχιζόμενη αντίσταση του παλαιστινιακού λαού, κάτω από αντίξοες συνθήκες και με αντίπαλο μια από τις μεγαλύτερες και πιο αδίστακτες στρατιωτικές μηχανές του πλανήτη, είναι ένας φάρος για τους λαούς ολόκληρου του κόσμου. Μέσα από του χιλιάδες νεκρούς και φυλακισμένους, πάνω στα ερείπια και την καταστροφή στη γη της Παλαιστίνης, φυτρώνει η ελπίδα. Η ελπίδα πως η πεισματική αντίσταση δεν μπορεί να νικηθεί ποτέ, ακόμα κι αν έχεις απέναντί σου την ανίερη συμμαχία του ιμπεριαλισμού και του σιωνισμού. Ο αγώνας του παλαιστινιακού λαού είναι ένας αγώνας για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, είναι ο αγώνας για την απελευθέρωση όλων των καταπιεσμένων, όλων των κολασμένων. Όσοι παλεύουμε για μια κοινωνία δίχως τάξεις και εκμετάλλευση, για μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους, πρέπει να παραδειγματιστούμε από την Παλαιστινιακή Αντίσταση και να εντάξουμε τη διεθνιστική μας αλληλεγγύη ως αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτικού μας λόγου και δραστηριότητας.

Σήμερα, η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεργάζεται στενά με το σιωνιστικό καθεστώς, δημιουργώντας τον γεωπολιτικό άξονα Ελλάδας- Κύπρου- Αιγύπτου- Ισραήλ. Οι ψευδεπίγραφοι “αριστεροί” και “αντιιμπεριαλιστές” την ώρα που στήνουν πανηγυράκια για την “αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους” στο κοινοβούλιο, συμμαχούν με ένα από τα πιο αιματοβαμένα κατοχικά καθεστώτα, για να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους, του εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου. Είναι πολιτικό μας χρέος να αντισταθούμε με κάθε τρόπο σ’ αυτά τα σχέδια γεωστρατηγικής αναβάθμισης του ελληνικού κράτους, να αποτρέψουμε τη συνεργασία της Ελλάδας με τη την αιγυπτιακή χούντα και τους σιωνιστές. Κι αυτό το πολιτικό χρέος μετουσιώνεται σε έμπρακτη αλληλεγγύη προς τον παλαιστινιακό λαό και όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου.

ΝΙΚΗ ΣΤΗΝ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ
ΝΙΚΗ ΣΤΑ ΟΠΛΑ ΤΗΣ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

14/1/16

Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (εκδόσεις ΜΟΛΟΤ)






ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΚΔΟΣΗΣ

Mια συνοπτική ιστορική αναδρομή του παλαιστινιακού ζητήματος από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους μέχρι σήμερα

«Οι Παλαιστίνιοι απλά δεν υπάρχουν»
Γκόλντα Μέιρ, ισραηλινή πρωθυπουργός

«Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα, η σκέψη και η θέληση κάθε λαού. Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων. Είμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα»
Μιχαήλ Μπακούνιν, 1869

14 Μαΐου 1948. Μια μέρα πριν λήξει η βρετανική κατοχή στην περιοχή της Παλαιστίνης- Γαλιλαίας, το Ανώτατο Εβραϊκό Συμβούλιο ανακήρυξε την ανεξαρτησία του Ισραήλ και ο μετέπειτα πρωθυπουργός του Ισραήλ Νταβίντ Μπεν Γκουριόν έγραψε στο ημερολόγιό του: «Στις τέσσερις το απόγευμα ανακηρύχθηκε η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ. Η μοίρα του βρίσκεται πλέον στα χέρια των Ενόπλων Δυνάμεων».  Την επομένη ξεσπά ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος με συμμετοχή πλήθους χωρών: Αίγυπτος, Ιορδανία, Συρία, Λίβανος, Ιράκ, Υεμένη, Σαουδική Αραβία. Οι ισραηλινοί τον αποκαλούν “πόλεμο της ανεξαρτησίας”, ενώ οι παλαιστίνοι Νάκμπα (Καταστροφή). 750.000 χιλιάδες άνθρωποι (πάνω από το μισό πληθυσμό των παλαιστίνιων τότε) έγιναν πρόσφυγες, διωγμένοι από 531 πόλεις και χωριά. Η Νάκμπα συνδέθηκε στη συλλογική μνήμη του παλαιστινιακού λαού με τον ξεριζωμό, την προσφυγιά και τις μαζικές εκτοπίσεις.  Ως τις 20 Ιουλίου του 1949 ο πρώτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος λήγει, με το Ισραήλ να επεκτείνεται εδαφικά πέρα από τα σύνορα που χαράχθηκαν με απόφαση του ΟΗΕ το 1947 ενώ το παλαιστινιακό κράτος που πρόβλεπε η ίδια απόφαση έμεινε στα χαρτιά. Το εν λόγω ετεροβαρές ψήφισμα του ΟΗΕ (που εν τέλει ακόμα κι έτσι έμεινε ανενεργό), παραχωρούσε το 56.47%  (που μετατράπηκε σε 77,4% μετά το πέρας του πολέμου) της Παλαιστίνης στους 608 χιλιάδες εβραίους κατοίκους της περιοχής και το 42.88% στους 1,4 εκ παλαιστίνιους. Έτσι, τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας μετατράπηκαν πολύ σύντομα σε θύτες της μακρόχρονης εθνοκάθαρσης του παλαιστινιακού λαού, δημιουργώντας ένα κράτος απαρτχάιντ, αποκλείοντας τους άραβες από κάθε πολιτικό δικαίωμα και αλλοιώνοντας την πληθυσμιακή κατανομή της περιοχής με διαρκείς εποικισμούς. 

Ο δεύτερος αραβοϊσραηλινός πόλεμος ξεκίνησε μετά την αγγλογαλλική επέμβαση για την αποτροπή της εθνικοποίησης της διώρυγας του Σουέζ από την κυβέρνηση Νάσερ της Αιγύπτου τον Ιούλη του 1956. Ο Αμπντελ Νασερ, ο οποίος είχε την υποστήριξη των σοβιετικών, απαγόρευσε τη διέλευση των ισραηλινών πλοίων από τη διώρυγα, οι οποίοι απάντησαν με τη στρατιωτική κατάληψη της Χερσονήσου του Σινά. Οι ισραηλινοί τελικά αποχώρησαν μετά την επέμβαση της ΕΣΣΔ (Χρουστσόφ) και των ΗΠΑ (Αϊζενχάουερ).

Στις 28 Μαΐου του 1964 η πρώτη Παλαιστινιακή Εθνική Συνδιάσκεψη εξάγγειλε στην Ιερουσαλήμ τη δημιουργία της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO), η οποία συσπείρωσε στους κόλπους της διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις και φράξιες, με βασικό στόχο τόσο τον ένοπλο όσο και τον πολιτικό αγώνα ενάντια στη σιωνιστική κατοχή. Την ίδια χρονιά ιδρύθηκε και ο Παλαιστινιακός Εθνικός Στρατός και  από το 1965 οι μαχητές Φενταγίν ξεκινούν τον ανταρτοπόλεμο εναντίον των δυνάμεων κατοχής, χτυπώντας διάφορους ισραηλινούς στόχους. 

Στις 5 Ιουνίου του 1967 ξέσπασε ο τρίτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος, γνωστός ως πόλεμος των έξι ημερών, όταν οι ισραηλινοί εξαπέλυσαν ταυτόχρονες “προληπτικές” αεροπορικές επιδρομές εναντίον της Αιγύπτου, της Συρίας και της Ιορδανίας. Η ισχυρή σιωνιστική πολεμική μηχανή απέσπασε μέσα σε έξι μόλις μέρες τη χερσόνησο του Σινά και τη λωρίδα της Γάζας από την Αίγυπτο, τα υψίπεδα του Γκολάν από τη Συρία και τη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ από την Ιορδανία. Μετά τον πόλεμο των έξι ημερών ξεκίνησε ένας Γολγοθάς για επιπλέον 410.000 παλαιστίνιους, οι οποίοι εγκατέλειψαν τη Δυτική Όχθη του Ιορδάνη Ποταμού και κατέφυγαν σε προσφυγικούς καταυλισμούς στην Ιορδανία του δυτικόφιλου βασιλιά Χουσεΐν. Ο δικτάτορας της Ιορδανίας, με την ενεργητική υποστήριξη του Ισραήλ, εξαπέλυσε τον Σεπτέμβρη του 1970 ένα κατασταλτικό πογκρόμ εναντίον των προσφυγικών πληθυσμών, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν 20.000 περίπου άμαχοι παλαιστίνιοι. Στη συλλογική μνήμη του παλαιστινιακού λαού, η σφαγή αυτή αποτυπώθηκε ως “Μαύρος Σεπτέμβρης”.
Ο τέταρτος αραβοϊσραηλινός πόλεμος ξέσπασε όταν στις 6 Οκτώβρη του 1973 (ημέρα της εβραϊκής γιορτής του εξιλασμού “Γιομ Κιπούρ”) το Ισραήλ δέχθηκε συντονισμένη επίθεση από την Αίγυπτο και τη Συρία, με στόχο την επανάκτηση των υψιπέδων του Γκολάν και της χερσονήσου του Σινά. Παρά τον αρχικό αιφνιδιασμό, οι ισραηλινοί βγήκαν νικητές και απ’ αυτόν τον πόλεμο, με τη σύγκρουση να σταματά στις 26 Οκτωβρίου. Ο απόλυτος, όμως, στρατιωτικός και τακτικός αιφνιδιασμός και οι τεράστιες απώλειες της σιωνιστικής πολεμικής μηχανής, φόβισε το Ισραήλ και παρά τη νίκη του το ανάγκασε να προβεί σε ορισμένες παραχωρήσεις. Με τις συμφωνίες του Καμπ Ντέϊβιντ που υπέγραψαν στις 17 Σεπτεμβρίου του 1978 ο αιγύπτιος πρόεδρος Σαντάντ και ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέγκιν, μετά από αμερικάνικη διαμεσολάβηση, οι ισραηλινοί αποσύρθηκαν από τη χερσόνησο του Σινά (που μετατράπηκε σε απόστρατιωτικοποιημένη ζώνη) και η Αίγυπτος έγινε το πρώτο αραβικό κράτος που αναγνώρισε το Ισραήλ, γεγονός που κόστισε τη ζωή στον αιγύπτιο πρόεδρο, τρία χρόνια αργότερα. 

Στις 7 Ιουνίου του 1982 το Ισραήλ εισέβαλε στο Νότιο Λίβανο, δίνοντας στη στρατιωτική επιχείρηση την οργουελική ονομασία: “Ειρήνη για τη Γαλιλαία”. Οι ισραηλινοί επικαλέστηκαν ως πρόσχημα για την επίθεση την απόπειρα εκτέλεσης του ισραηλινού πρέσβη στο Λονδίνο από την ομάδα του Αμπού Νιντάλ. Πραγματικός στόχος, όμως, υπήρξε η εκκαθάριση και εκδίωξη των ανταρτών της PLO και των υποδομών της, παρ’ ότι η οργάνωση είχε κηρύξει ανακωχή. Η εισβολή συνάντησε τη σθεναρή αντίσταση στους προσφυγικούς καταυλισμούς, όπως αναφέρει και έκθεση για λογαριασμό της αμερικάνικης κυβέρνησης: «Ο παλαιστινιακός πληθυσμός των καταυλισμών ήταν συνηθισμένος στους βομβαρδισμούς και ήξερε τι μπορεί να καταφέρει και τι όχι, καθώς ήταν το θύμα των ισραηλινών βομβαρδισμών για σειρά ετών πριν από αυτό τον πόλεμο. Αυτό δεν ήταν το ιδανικό κοινό για μια τέτοια επίδειξη» (McLaurin, R. D (1987) The Battle of Tyre Abbott Associates INC Springfield VA). Η ισραηλινή εισβολή άφησε πίσω της 17.500 παλαιστίνιους και λιβανέζους νεκρούς, κατά κύριο λόγο άμαχους. 

Λίγους μήνες αργότερα, λιβανέζοι παραστρατιωτικοί με τη συνεργασία των ισραηλινών προχώρησαν σε σφαγές στους παλαιστινιακούς προσφυγικούς καταυλισμούς στη Σάμπρα και της Σατίλα. 1700 άνθρωποι, κατά κύριο λόγο γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι, σφαγιάστηκαν από τους χριστιανούς Φαλαγγίτες, υπό τις διαταγές του Αριέλ Σαρόν. Αυτόπτης μάρτυρας των αποτελεσμάτων της σφαγής ήταν και ο γάλλος θεατρικός συγγραφέας Ζαν Ζενέ, που περιέγραψε την συνενοχή των σιωνιστών: «Οι σφαγές δεν έγιναν μέσα στη σιωπή και στο σκοτάδι. Τις φώτιζαν άπλετα οι φωτοβολίδες των Ισραηλινών, ενώ τα αυτιά των Ισραηλινών, ήδη από την Πέμπτη το βράδυ, άκουγαν πάρα πολύ καθαρά τι γίνεται στη Σατίλα. Τι γλέντια, τι κραιπάλες έγιναν εκεί όπου ο Χάρος συμμετείχε στο ξεφάντωμα των μεθυσμένων στρατιωτών- μεθυσμένων από κρασί, από μίσος και αναμφίβολα από χαρά πως ευχαριστούν τον ισραηλινό στρατό, που άκουγε, που παρακολουθούσε, που ενεθάρρυνε, που νουθετούσε! Δεν τον είδα εγώ αυτό τον ισραηλινό στρατό που έβλεπε και άκουγε. Είδα μόνο όσα έκανε».

Στις 9 Δεκέμβρη του 1987 ξέσπασε η πρώτη Ιντιφάντα (Εξέγερση) των παλαιστινίων εναντίον της ισραηλινής κατοχής, περιλαμβάνοντας μια ευρεία γκάμα από δράσεις: από απεργίες, άρνηση καταβολής φόρων και μποϊκοτάζ μέχρι οδομαχίες και συγκρούσεις με πέτρες και μολότοφ. Αφορμή για το ξέσπασμα της νεολαιίστικης εξέγερσης της Ιντιφάντα στάθηκε η δολοφονία τεσσάρων Παλαιστινίων σε σημείο ελέγχου στην Λωρίδα της Γάζας και ο θάνατος του δεκαεπτάχρονου Hatem Abu Sisi από ισραηλινό αξιωματούχο. Βαθύτερες αιτίες, όμως, ήταν η αδιάκοπη καταπίεση, οι συνεχείς κατασχέσεις γης και η εγκατάσταση εποίκων στα κατεχόμενα εδάφη. Ο ισραηλινός στρατός απάντησε στην εξέγερση με ιδιαίτερη σκληρότητα, με αποκορύφωμα την απόφαση να σπάζονται τα κόκκαλα των χεριών των συλληφθέντων εφήβων παλαιστίνιων, για να μην μπορούν να ξαναπετάξουν πέτρες. Η πρώτη Ιντιφάντα τερματίστηκε στις 20 Αυγούστου του 1993, έπειτα από τη συμφωνία του Όσλο, αφήνοντας πίσω της πάνω από χίλιους νεκρούς. 

Η συμφωνία στο Όσλο ανάμεσα στην PLO και το Ισραήλ, προέβλεπε την παραχώρηση αυτονομίας σε παλαιστινιακά εδάφη στη λωρίδας της Γάζας και τη Δυτικής Όχθης, τη σταδιακή αποχώρηση των στρατευμάτων κατοχής και την ίδρυση της Προσωρινής Παλαιστινιακής Αρχής. Τα ζητήματα του εποικισμού και της επιστροφής των προσφύγων παραπέμφθηκαν στις ελληνικές καλένδες… Το Γενάρη του 1996 εκλέχθηκε ένα εθνικό νομοθετικό σώμα 88 αντιπροσώπων με επικεφαλής της Παλαιστινιακής Αρχής το Γιάσερ Αραφάτ. Παρά τη συμφωνία, όμως, οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής συνέχισαν τη βάρβαρη πολιτική τους, με αποτέλεσμα το ξέσπασμα της δεύτερης Ιντιφάντα το 2000.

Οι ισραηλινοί απάντησαν με ευρείες στρατιωτικές επιχειρήσεις από τις 29 Μαρτίου του 2002, με αφορμή επιθέσεις αυτοκτονίας μαχητών της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν, ηγέτες και μαχητές παλαιστινιακών οργανώσεων συνελήφθησαν και βασανίστηκαν, υποδομές καταστράφηκαν και το αρχηγείο του Αραφάτ στη Ραμάλα πολιορκήθηκε από τις κατοχικές δυνάμεις. Στις 2 Απριλίου, σε μια “επιχείρηση για την καταστροφή της υποδομής της τρομοκρατίας στη Δυτική Όχθη, οι κατοχικές δυνάμεις εισέβαλαν στον προσφυγικό καταυλισμό της Τζενίν, όπου συνάντησαν σθεναρή αντίσταση. Όταν στις 8 Απριλίου κατά τη διάρκεια των μαχών σκοτώθηκαν 23 σιωνιστές στρατιώτες, οι ισραηλινοί απάντησαν με την ισοπέδωση του καταυλισμού και το σφαγιασμό εκατοντάδων άμαχων, μεταξύ των οποίων και παιδιών. 

Το Νοέμβρη του 2004 ο ιστορικός ηγέτης της PLO Γιάσερ Αραφάτ πέθανε σε ηλικία 75 ετών στο Παρίσι από εγκεφαλική αιμορραγία. Την επόμενη χρονιά οι ισραηλινοί αποχώρησαν από τη λωρίδα της Γάζας, αποσύροντας και τους 8.500 εποίκους, αποκλείοντας και μετατρέποντας την περιοχή στο μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης του κόσμου. Τον Ιανουάριο του 2006 η ισλαμική οργάνωση Χαμάς (που ιδρύθηκε το 1987 από την παλαιστινιακή πτέρυγα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας) κέρδισε τις βουλευτικές εκλογές, αφού οι κοσμικές δυνάμεις της Φατάχ κατέρρευσαν υπό το βάρος σκανδάλων διαφθοράς και συμβιβασμού με τις δυνάμεις κατοχής. Μετά από αιματηρές εμφύλιες συρράξεις η Χαμάς κέρδισε τον έλεγχο της λωρίδας της Γάζας και η Φατάχ, που αρνήθηκε να εγκαταλείψει την εξουσία, διατήρησε τον έλεγχο της Παλαιστινιακής Αρχής στη Δυτική Όχθη. 

Στις 27 Δεκεμβρίου του 2008 οι κατοχικές δυνάμεις προχώρησαν σε μονομερή παραβίαση της εκεχειρίας, προχωρώντας σε σφοδρούς βομβαρδισμούς της πολιορκημένης Γάζας και σε χερσαία εισβολή στην περιοχή, με την “Επιχείρηση Χυτό Μολύβι”. Συνολικά 1.417 άνθρωποι σκοτώθηκαν, από τους οποίους οι 926 ήταν άμαχοι και παιδιά. Στην αντίπερα όχθη, σκοτώθηκαν μόλις 13 ισραηλινοί (οι τρεις άμαχοι). Στις αιτιάσεις των δυνάμεων κατοχής ότι ο συνεχής αποκλεισμός της Γάζας οφείλεται στη δράση “τρομοκρατών”, απαντά ακόμα και η άνευρη Διεθνής Αμνηστία, δια στόματος Μάλκολμ Σμαρτ: «Το Ισραήλ ισχυρίζεται ότι ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός της Γάζας, που ισχύει από τον Ιούνιο του 2007, αποτελεί απάντηση στις αδιάκριτες επιθέσεις με ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Γάζα προς το νότιο Ισραήλ από παλαιστινιακές ένοπλες ομάδες. Η πραγματικότητα είναι ότι ο αποκλεισμός δεν στοχεύει σε ένοπλες ομάδες, αλλά αντιθέτως τιμωρεί ολόκληρο τον πληθυσμό της Γάζας, περιορίζοντας την είσοδο τροφίμων, ιατρικών προμηθειών, εκπαιδευτικού εξοπλισμού και οικοδομικών υλικών». 

Στις 8 Ιουλίου του 2014 η κυβέρνηση Νεντανιάχου ξεκίνησε νέες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη λωρίδα της Γάζας, με στόχο την “εξάλειψη της Χαμάς”, σύμφωνα με τον ισραηλινό υφυπουργό “Άμυνας” Ντάνι Ντάντον. Στην πραγματικότητα, όμως, για άλλη μια φορά ο στόχος ήταν να σκύψει το κεφάλι ο αδάμαστος παλαιστινιακός λαός: 2310 νεκροί, το 70% των οποίων ήταν άμαχοι και παιδιά, βασικές υποδομές καταστράφηκαν, εκ των οποίων 18 νοσοκομεία, 120 σχολεία και σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ 200.000 άνθρωποι εκτοπίστηκαν αφού καταστράφηκαν τα σπίτια τους.

Ο παλαιστινιακός λαός, όμως, δεν παραδίδει τα όπλα, παρά τις αντίξοες συνθήκες και την αβυσσαλέα ανισότητα των εμπλεκόμενων μερών. Τη στιγμή που το βιβλίο αυτό βρίσκεται υπό έκδοση, μια νέα “Ιντιφάντα των Μαχαιριών” βρίσκεται σε εξέλιξη, ως απεγνωσμένη απάντηση στη βάρβαρη πολιτική και τις συνεχόμενες εξωδικαστικές εκτελέσεις του σιωνιστικού στρατού κατοχής και της IDF (“Ισραηλινές Δυνάμεις Άμυνας”). Όσο κι αν ενδεχομένως μας ξενίζουν ορισμένες από τις μορφές που μπορεί να παίρνει η αντίσταση του παλαιστινιακού λαού ενάντια στην ισραηλινή κατοχή, όσο και υπάρχουν όψεις που βρίσκονται σε απόσταση με τον δικό μας αξιακό κώδικα, στεκόμαστε ανεπιφύλακτα στο πλευρό του χειμαζόμενου παλαιστινιακού λαού. Ενός λαού που μετράει 5,5 εκατομμύρια πρόσφυγες και δέχεται την καθημερινή βαρβαρότητα του ισραηλινού κράτους απαρτχάιντ. Οφείλουμε, λοιπόν, να κατανοήσουμε τις μορφές που μπορεί να πάρει η παλαιστινιακή αντίσταση και να την εντάξουμε τόσο  στο ιστορικό πλαίσιο της σιωνιστικής κατοχής, όσο και στον καθημερινό πόλεμο που δέχεται ο παλαιστινιακός λαός από την κατοχική στρατιωτική μηχανή. Όπως περιγράφει και με ακρίβεια η ισραηλινή δημοσιογράφος Αμίρα Χας: «Το ότι εμείς προσέχουμε ότι γίνεται πόλεμος, μόνο όταν σκοτώνονται εβραίοι, δεν αναιρεί το γεγονός ότι οι Παλαιστίνιοι σκοτώνονται συνεχώς, και ότι συνεχώς κάνουμε ότι περνάει απ' το χέρι μας για να τους κάνουμε το βίο αβίωτο. Τον περισσότερο καιρό, είναι ένας μονομερής πόλεμος, που τον κάνουμε εμείς, για να τους κάνουμε να πούνε "ναι" στον αφέντη, σας ευχαριστούμε πάρα πολύ που μας κρατάτε ζωντανούς στα στρατόπεδά μας. Όταν κάτι στην μονομέρεια του πολέμου διαταραχθεί, και δολοφονούνται και εβραίοι, τότε δίνουμε σημασία».

Ο παλαιστινιακός λαός, λοιπόν, ακολουθεί πιστά τη συμβουλή του Hajo Meyer, ενός εβραίου που επιβίωσε από το ναζιστικό Ολοκαύτωμα: «Το μήνυμά μου στους Παλαιστίνιους είναι ότι δεν πρέπει να παρατήσουν τον αγώνα... Είναι δίκαιο να δείχνετε στους Ισραηλινούς σιωνιστές ότι είστε μια δύναμη την οποία πρέπει να υπολογίζουν. Πολεμήστε με πέτρες, πολεμήστε με όπλα. Ναι, και με όπλα. Αν δεν πολεμήσετε, θα χάσετε τον αυτοσεβασμό σας και δεν θα κερδίσετε το σεβασμό των Ισραηλινών».

Νίκη στα όπλα της Παλαιστινιακής Αντίστασης!

Λίγα λόγια για το PFLP

Το Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PFLP) ιδρύθηκε το 1967 υπό την ηγεσία του Ζωρζ Χαμπάς με βασικό κορμό το φιλονασερικό Εθνικό Αραβικό Κίνημα, και με τη συνεργασία του κομάντο “Ήρωες της Επιστροφής”, τη “Νεολαία της Εκδίκησης” και το “Απελευθερωτικό Παλαιστινιακό Μέτωπο”. Το 1969 απομακρύνθηκε από τον νασερικό παναραβισμό και υιοθέτησε τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, εντάσσοντας τον αντικατοχικό αγώνα των παλαιστινίων σε ένα ευρύτερο αντιιμπεριαλιστικό πλαίσιο. Σκοπός του PFLP είναι η δημιουργία μιας κοσμικής και δημοκρατικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας, όπου άραβες και εβραίοι θα ζουν ισότιμα. Γι αυτό, άλλωστε, αποσύρθηκε το 1974 από την εκτελεστική γραμματεία της  PLO, όταν η τελευταία υιοθέτησε τη λύση των δυο ξεχωριστών κρατών.

Η ένοπλη πάλη ήταν στο κέντρο της πολιτικής δραστηριότητας του PFLP, με αιχμή αρχικά τις αεροπειρατείες. Η πρακτική αυτή υπήρξε προσφιλής μέθοδος του Μετώπου για να προκαλέσει τη διέγερση και ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης για το παλαιστινιακό ζήτημα. 

Στις 29 Αυγούστου 1969 η πτήση 840 της TWA με προορισμό το Τελ Αβίβ τέθηκε υπό τον έλεγχο αεροπειρατών, με επικεφαλής τη 25χρονη Λεϊλά Χαλέντ: «Κυρίες και κύριοι, παρακαλώ την προσοχή σας, παρακαλούμε δέστε τις ζώνες ασφαλείας σας. Είναι ο νέος κυβερνήτης που σας μιλά. Το κομάντο Τσε Γκεβάρα, του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης». Οι μαχητές του PFLP αφού απελευθέρωσαν τους επιβάτες στη Δαμασκό, ανατίναξαν το αεροπλάνο και κρατήθηκαν στη Συρία για δυο μήνες. Στις 6 Σεπτέμβρη 1970 καταλήφθηκαν τέσσερα αεροπλάνα και τα τρία από αυτά ανατινάχθηκαν μπροστά στα διεθνή ΜΜΕ στο “αεροδρόμιο της επανάστασης” στην έρημο της Ιορδανίας. Το γεγονός αυτό προκάλεσε και την οργή του δυτικόφιλου βασιλιά Χουσεϊν, συμμάχου των ΗΠΑ και της Βρετανίας, ο οποίος διέταξε και τη σφαγή του “Μαύρου Σεπτέμβρη”. Στις 27 Ιουνίου του 1976, το PFLP συνεργάστηκε με τη γερμανική οργάνωση “Επαναστατικοί Πυρήνες” σε πειρατεία αεροσκάφους της Air France, με αίτημα την απελευθέρωση 53 παλαιστίνιων και κομμουνιστών πολιτικών κρατουμένων. Η πειρατεία έληξε την 4η Ιουλίου, με την “Επιχείρηση Αστροπελέκι” της Μοσάντ και του ισραηλινού στρατού στο Εντέμπε της Ουγκάντας. Νεκροί από τα πυρά των ισραηλινών έπεσαν οι έξι αεροπειρατές και τρεις όμηροι. Από τα πυρά των αεροπειρατών σκοτώθηκε ο επικεφαλής των ισραηλινών Γιονατάν Νεντανιάχου, αδερφός του μετέπειτα πρωθυπουργού. 

Παρ’ ότι το Μέτωπο είχε συνεπή συμμετοχή σε όλες τις εκφάνσεις της Παλαιστινιακής Αντίστασης και συμμετείχε ενεργά στον πόλεμο του Λιβάνου εναντίον των φαλαγγιτών και την απόκρουση της ισραηλινής εισβολής στον Λίβανο το 1982, σταδιακά αποδυναμώθηκε μετά την άνοδο του κινήματος του πολιτικού Ισλάμ. Το 1993 το PFLP κατήγγειλε τη συμφωνία του Όσλο και αποχώρησε εκ νέου από την PLO (στην οποία είχε επιστρέψει το 1981).
Στις 27 Αυγούστου του 2001 ισραηλινή ρουκέτα έπληξε το σπίτι του γενικού γραμματέα του Μετώπου Αμπού Αλί Μουσταφά, που διαδέχθηκε τον Χαμπάς στην ηγεσία ένα χρόνο πριν. Μετά τη δολοφονία, το ένοπλο τμήμα του PFLP ονομάστηκε “Ταξιαρχία του Αμπου Αλί Μουσταφά”. Νέος γραμματέας ορίστηκε ο Αχμάντ Σαντάατ, ο οποίος εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης για την εκτέλεση σιωνιστή υπουργού.

18/12/15

Άπατρις: 50 κείμενα για την κρίση






Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άπατρις το βιβλίο "50 κείμενα για την κρίση". Παρακάτω το εισαγωγικό σημείωμα που γράφτηκε από την Ασύμμετρη Απειλή για την έκδοση:




Εισαγωγικό σημείωμα

Από το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2007-8 μέχρι σήμερα έχει γίνει ακόμα ποιο σαφές πως δεν μπορούμε να την αντιμετωπίζουμε σαν μια απλή οικονομική κρίση, οριοθετημένη από στατιστικούς πίνακες και δείκτες. Οφείλουμε να την κατανοούμε ως καθολική κρίση αναπαραγωγής του συστήματος που αναπτύσσεται πολυεπίπεδα και δημιουργεί τις αναγκαίες (αλλά όχι ικανές) συνθήκες για τη μετατροπή της σε επαναστατική κρίση. Η ανθρωπιστική κρίση, η βίαιη φτωχοποίηση και απαξίωση της εργασιακής δύναμης, η εντεινόμενη λεηλασία του παραγόμενου κοινωνικού πλούτου και της δημόσιας περιουσίας, και πάνω απ’ όλα η ευρεία απονομιμοποίηση της αστικής πολιτικής διαχείρισης, γεννούν εκείνες τις συνθήκες που δημιουργούν ένα μεγάλο κενό, αλλά και μια αδήριτη ανάγκη.  Σήμερα ζούμε στην εποχή των τεράτων, στην εποχή που το παλιό ψυχορραγεί, αλλά το καινούριο αδυνατεί να γεννηθεί. Η ιστορία “σαν αδέξιος νεοσύλλεκτος” ξερνάει από τα σπλάχνα της ξανά τον φασισμό, για να καλυφθεί αυτό το κενό. Αυτό μας δείχνει ολοκάθαρα και το παράδειγμα της ιμπεριαλιστικής διείσδυσης στην Ουκρανία, που “δημοκράτες” και φασίστες δε διστάζουν να βαδίζουν χέρι χέρι, να ρίχνουν πραξικοπηματικά μια κυβέρνηση που δεν είναι της αρεσκείας τους για να εξασφαλίσουν την πρόσδεση μιας ολόκληρης χώρας στην ευρωατλαντική λυκοσυμμαχία. Το ίδιο βλέπουμε και με το ισλαμοφασιστικό κατασκεύασμα του ISIS, το οποίο εξέθρεψαν και γιγάντωσαν η Δύση, η Τουρκία και το Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους, για να εξυπηρετήσουν τους γεωστρατηγικούς τους σχεδιασμούς.Το ότι οι ισλαμοφασίστες σαν τυπικοί σύγχρονοι Φρανκεστάιν, στρέφονται πλέον εναντίον της Δύσης, δεν μεταβάλει στο ελάχιστο το γεγονός αυτό.

Η κρίση, λοιπόν, δεν παράγει νομοτελειακά την κίνηση προς μια επαναστατική κατεύθυνση. Η άνοδος των αντιδραστικών δυνάμεων (ακροδεξιά, ISIS κλπ) έρχεται να καλύψει το κενό που παράγει η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Ακόμα κι όταν λαϊκές εξεγέρσεις ξεσπούν με μια πρωτόγνωρη δυναμική, όπως ήταν η λεγόμενη Αραβική Άνοιξη, η απουσία ενός συγκεκριμένου επαναστατικού σχεδιασμού και η στασιμότητα στην ηγεμονία του αυθορμητισμού, επανεντάσσουν τις λαϊκές εξεγέρσεις στις στρατηγικές επιδιώξεις του κεφαλαίου, το οποίο είναι πιο οργανωμένο και έτοιμο κάθε φορά να απορροφήσει τις αναταράξεις που προκαλούνται. 

Αυτό βέβαια δε σημαίνει πως οι εξεγέρσεις των προλεταριακών και πληβειακών μαζών είναι μάταιες. Κάθε άλλο. Ήταν, είναι και θα είναι η ατμομηχανή της ιστορίας. Η αναγκαιότητα, όμως, που αναπτύσσεται είναι κομβική: πως θα οργανωθούν οι καταπιεσμένοι ενάντια στους δυνάστες τους; Πως θα (ξανα)ενωθούν οι κολασμένοι κάτω από τις δικές τους σημαίες; Πως θα (ξανα)γίνει κτήμα των από τα κάτω το όραμα για την επαναστατική μεταβολή της κοινωνίας, για το χτίσιμο ενός κόσμου χωρίς κράτος και εκμετάλλευση; Τα ερωτήματα μένουν ανοιχτά  και μένουν να απαντηθούν μόνο από την ίδια μας την πρακτική δραστηριότητα. Μέσα από την ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος που οφείλει να ενώσει την σκεπτόμενη με την πάσχουσα ανθρωπότητα. Μέσα από έναν συνεκτικό σχεδιασμό που θα οδηγήσει ένα βήμα μπροστά την αυθόρμητη και απελπισμένη εξέγερση των κολασμένων.

Η κρίση τους γεννά τον πόλεμο και το φασισμό. Είναι η δική μας σειρά να γεννήσουμε ένα καινούριο κόσμο…

Ασύμμετρη Απειλή, Νοέμβρης 2015

16/12/15

Ανοιχτό γράμμα προς τους προλετάριους της Ελλάδας




Ανοιχτό γράμμα προς τους προλετάριους της Ελλάδας

μτφ kostav
 

Αδέλφια

Στα τέλη του 2001 και στις αρχές του 2002, όσοι από εμάς ζούμε κάτω από τον έλεγχο του κράτους της Αργεντινής βιώσαμε μια κατάσταση που ήταν αρκετά παρόμοια με αυτή που εκατομμύρια άτομα στην Ελλάδα βιώνουν σήμερα. Αν και αυτό συνέβη πριν μόνο μια δεκαετία, είναι δύσκολο για μας να προβούμε σε έναν σχετικό διάλογο με άλλους προλετάριους εδώ, επειδή η μνήμη αυτών των αγώνων και οι προοπτικές που άνοιξαν εκείνη την εποχή φαίνεται να έχουν χαθεί. Και αυτό είναι κάτι το πραγματικά εξοργιστικό. Είναι άκρως σημαντικό να μην ξεχνάμε τέτοιες εμπειρίες ή αλλιώς θα ξεκινάμε πάντα πάλι από το μηδέν. Για αυτό το λόγο θέλαμε να μοιραστούμε μερικές σκέψεις μαζί σας, τους αδελφούς και τις αδελφές μας. Η κρίση δεν είναι ελληνική ή  αργεντίνικη και δεν υπάρχουν εθνικές λύσεις σε αυτό το παγκόσμιο πρόβλημα.

Ξεκινώντας με την “κρίση χρέους” του ελληνικού δημοσίου και ειδικά αφότου η κυβέρνηση του Τσίπρα αποφάσισε να θεσπίσει ένα corralito [1], ο τύπος, οι πολιτικοί, οι ειδικοί του τίποτα και οι ειδήμονες των πάντων προσπάθησαν να φέρουν τους πάντες κοντά μέσω των διαστρεβλωμένων φακών του κεφαλαίου. Για μας αυτό είναι ακριβώς ένα ακόμα κεφάλαιο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, που μας ενώνει ως προλετάριους. Δεν αποτελούμε μια απλή αντανάκλαση των συνθηκών των διαφόρων περιοχών, αλλά αποτελούμε την ίδια ακριβώς τάξη. Εδώ στην Αργεντινή η κυβερνητική ρητορική προσπαθεί να εξισώσει την εικόνα της εξέγερσης με αυτήν της καταστροφής, μέσω μιας διαδικασίας διάλυσης των διαφορών μεταξύ της εξαθλίωσης που δημιουργήθηκε από την δικτατορία της οικονομίας και των πυρκαγιών της εξέγερσης. Οι κραυγές que se vayan todos ("Όλοι πρέπει να φύγουν!") ηχούσαν σε όλη την Αργεντινή το 2001 και μέρος του 2002.

Φυσικά, οι πολιτικοί, στους οποίους και απευθυνόταν το σύνθημα, το αφόρισαν ως κενό. Σήμερα, μας λένε ότι τα πράγματα είναι καλύτερα, ότι οι άνθρωποι έχουν ανακτήσει την εμπιστοσύνη στην πολιτική και στην οικονομία. Η εικόνα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν είναι διαφορετική από ό,τι ήταν πριν από το 2001. Και το χειρότερο είναι πως πολλοί προλετάριοι πιστεύουν αυτά τα ψέματα, έστω και εν μέρει. Τα ΜΜΕ θέλουν να μας πείσουν, ενάντια σε όλες τις ενδείξεις, ότι είμαστε λίγοι και ότι είμαστε πολύ αδύναμοι για να επιβάλουμε τις ανάγκες μας. Το σύνθημα que se vayan todos δεν απευθυνόταν μόνο εναντίον του προέδρου De la Rúa, ο οποίος διέφυγε από το προεδρικό μέγαρο με ελικόπτερο τη νύχτα της 20ης Δεκεμβρίου αντιμετωπίζοντας μια μαζική διαδήλωση που άφησε 31 νεκρούς. Δεν ήταν μόνο ενάντια στον Cavallo, υπουργό οικονομικών, που εφάρμοσε τα μέτρα για τον περιορισμό της χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα οποία κινητοποίησαν τους "ahorristas" [2], αλλά πάνω απ 'όλα αναφερόταν στις απολύσεις και την εξαθλίωση για τα εκατομμύρια των προλετάριων. Ούτε απευθυνόταν κατά μεμονωμένων καπιταλιστών, πολλοί από τους οποίους εγκατέλειψαν τη χώρα σε αναζήτηση νέων κερδοφόρων οριζόντων μετά την “οικονομική κατάρρευση”. Το Que se vayan todos! συμπεριελάμβανε όλη την δυσαρέσκεια, την οργή και την απογοήτευση που δημιουργήθηκε από το γεγονός ότι οι ζωές μας δεν καθορίζονται από τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας αλλά είναι ελεγχόμενες από άλλους. Αναφερόμασταν σε αυτούς που καταστρέφουν τις ζωές μας, αναγνωρίζοντας την ανάγκη του να απαλλαγούμε από αυτούς. Αν και ήταν μόνο ένα σύνθημα, αυτό ήταν σίγουρα ένα βήμα προς τα εμπρός στον αγώνα.

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα ήταν πως αυτή η εναντίωση στο πολιτικό σύστημα δεν προχώρησε αρκετά βαθιά. Η εναντίωση και απόρριψη του πολιτικού συστήματος θεωρήθηκε αδύναμη, διότι δεν συνοδευόταν με προτάσεις για το τι πρέπει να κάνουμε. Αλλά αυτή ακριβώς ήταν η δύναμή της! Η αδυναμία της ήταν ότι, αν και υπήρχε η δυσπιστία προς τους πολιτικούς εκπροσώπους υπήρχε ακόμη ένα επίπεδο εμπιστοσύνης προς το ίδιο το σύστημα. Η κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της άρχουσας τάξης, και αυτή η ιδεολογία αποτελεί μια υλική δύναμη που μπορεί να παρατηρηθεί ανοιχτά σε περιόδους εκκολαπτόμενων ρήξεων και εξεγέρσεων. Το κίνημα που δημιουργήθηκε εκείνη την περίοδο μπορεί να κατανοηθεί μόνο μέσω της αναγνώρισης των ανταγωνιστικών υλικών συμφερόντων της αστικής τάξης και του προλεταριάτου που βρίσκονταν σε σύγκρουση. Το γεγονός ότι πολλοί προλετάριοι έχουν δημοκρατικές ή ρεφορμιστικές αυταπάτες είναι μια αδυναμία που πρέπει να καταπολεμηθεί. Πρέπει να καταπολεμήσουμε την πίστη στο κράτος και στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις (ακόμη και όταν βρίσκονται εντός ενός αντικαπιταλιστικού λόγου).

ToQue se vayan todos!” αποτελούσε μια επείγουσα πραγματικότητα, και εξακολουθεί να είναι τέτοια! Θα πρέπει να καταστρέψουμε ολοσχερώς τις συνθήκες που τους δημιουργούν έτσι ώστε να μην επανέλθουν. Εμείς δεν μιλάμε μόνο για την καταστροφή κάποιου κτιρίου ή μιας κάποιας εξουσίας. Δεν ελπίζουμε πως η άμεση δράση θα γεννήσει θαύματα. Γνωρίζουμε ότι ακόμη και σε ενέργειες με πραγματικά μαχητικό πνεύμα, όπως η καταστροφή των καταστημάτων και οι λεηλασίες τροφίμων για διανομή στην κοινότητα, μπορεί να γίνουν μέρος του υπάρχοντος πολιτικού πλαισίου. Βέβαια, αποτελούν άμεσες μορφές αγώνα. Μαζί με αυτές θα πρέπει να διεκδικήσουμε τις επαναστατικές θέσεις της τάξης μας, τον διεθνισμό, την κριτική του κράτους, του κεφαλαίου, της εργασίας και του χρήματος. Αυτά είναι το κλειδί για την επέκταση και ενίσχυση των εξεγέρσεων ενάντια στην άρχουσα τάξη. Και με την αποσαφήνιση των στόχων μας ως τάξη μπορούμε να είμαστε δυνατότεροι όταν συμμετέχουμε σε ριζοσπαστικές δράσεις.

Επίσης, εδώ και χρόνια η αριστερά συνεχίζει να παρέχει παραδείγματα του κυνισμού και της άγνοιάς της. "Αφήστε τους καπιταλιστές να πληρώσουν την κρίση!" μας λένε, σαν να μπορούμε να παίξουμε με την οικονομία και να την κάνουμε να γείρει προς όφελος μας. Όσοι θέλουν να γίνουν κυβέρνηση ποτέ δεν θα μπορέσουν να καταλάβουν τη σοβαρότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, την εξουσία των αλυσίδων μας, τον πραγματικό χαρακτήρα της εκμετάλλευσης. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που μας υποτιμούν, μας αντιμετωπίζουν ως παθητικά θύματα και υποβάλλουν χιλιάδες προλετάριους στην Αργεντινή σε μια ζωή εξάρτησης από τις κρατικές επιδοτήσεις. Είναι οι ίδιοι που θέλουν να ενώσουμε τον αγώνα μας με τους ahorristas και με τους εκπεσώντες αστούς, εκείνοι που βγήκαν στους δρόμους μόνο όταν τα δολάρια στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους ήταν σε κίνδυνο, κλαίγοντας στην προοπτική του να ζήσουν μια ζωή ίδια με την δική μας, των υπαλλήλων τους.

Η φτώχεια που δημιουργείται από την παρούσα διαχείριση των ζωών μας συνεχίζεται παρά τις αλλαγές στο νόμισμα από ευρώ σε νέα δραχμή ή από δολάρια σε πέσος ή κουπόνια ανταλλαγής. Η προσπάθεια αλλαγής της οργάνωσης της εργασίας (όπως η μετάβαση από την ιδιωτική διαχείριση των επιχειρήσεων στην εργατική διαχείριση τους) δεν αλλάζει τη διαδικασία της συσσώρευσης κεφαλαίου και της συσσώρευση αξίας. Ούτε αλλάζει τις μορφές πολιτικής κυριαρχίας (αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στρατιωτικές δικτατορίες, λαϊκές συνελεύσεις), θα πρέπει να καταστρέψουμε τα πάντα που καθιστούν αναγκαία την παραγωγή αξίας ή θα χαθούμε. Χρειαζόμαστε μια επανάσταση που να μας επιτρέψει να παύσουμε να είμαστε εκμεταλλευόμενοι και καταπιεσμένοι, να σταματήσουμε να αποτελούμε προλεταριοποιημένα ανθρώπινα όντα, μια επανάσταση για έναν ριζικό μετασχηματισμό του τρόπου ζωής μας, όχι για μια διαφορετική διαχείριση του υπάρχοντος.

Εδώ στην Αργεντινή οι μαχητικοί αγώνες για μια καλύτερη ζωή αντικαταστάθηκαν με την πάλη για την εργασία -την εργασία χωρίς προφανή αφεντικό, αλλά παρ 'όλα αυτά την εργασία. Με τον τρόπο αυτό “το έθνος σώθηκε”, και κατέδειξε και πάλι ότι η ζωή και η υπάρχουσα κοινωνική τάξη είναι ασυμβίβαστες, ακόμη και αν δεν έχουν ακόμη αναγνωριστεί ως τάξη. Η δημιουργία μικρών παραγωγικών επιχειρήσεων για την καθημερινή επιβίωση μετέτρεψε τους αγώνες στις διάφορες κοινότητες σε ένα στήριγμα για την εθνική οικονομία, καταστρέφοντας τη δυνατότητα ενός επαναστατικού μετασχηματισμού. Αυτό το εγχείρημα αυτοδιαχείρισης ξεκίνησε από ανέργους που δεν είχαν άλλο τρόπο για να βρουν μια θέση εργασίας, καθώς και από εργάτες που συνέχισαν να δουλεύουν αφότου τα χρεωμένα αφεντικά τους τράπηκαν σε φυγή. Σε πολλές γειτονιές αυτά τα εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης ήταν μέρος μιας απτής ταξικής αλληλεγγύης, μαζί με την κοινωνικοποίηση στους δρόμους, προβαίνοντας στην κατάδειξη και την επίλυση των προβλημάτων μακριά και πέρα από τις κυβερνήσεις. Αργότερα, πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να ζητήσουν από το κράτος επιδοτήσεις, προκειμένου να επιβιώσουν. Με τον τρόπο αυτό, ο αγώνας μετατράπηκε σε μια διαδικασία του να ζητούνται πράγματα από ένα γονεϊκό κράτος. Μερικές φορές αυτοί οι αγώνες περιελάμβαναν το μπλοκάρισμα των δρόμων και τις συγκρούσεις με την αστυνομία, άλλες φορές συμφωνίες με τα διεφθαρμένα συνδικάτα, τα αφεντικά, τους πολιτικούς. Οι μορφές διαμαρτυρίας άλλαξαν, αλλά όχι το περιεχόμενο. Γνωρίζουμε ότι σε διάφορες χώρες το παράδειγμα της αυτοδιαχείρισης της Αργεντινής επισημαίνεται ξανά και ξανά.

Για εμάς το παράδειγμα της Αργεντινής που έχει προωθηθεί στον κόσμο είναι ένα παράδειγμα για το πώς οι αγώνες μπορούν να εκτραπούν και να οδηγηθούν στην παραγωγή και την οικονομική ανάπτυξη, περνώντας πρώτα μέσα από ένα μαχητικό στάδιο. Οι αγώνες δεν θα πρέπει να αποτελούν κάποιο εργαλείο της αστικής τάξης για να συντηρήσει και να αναπτύξει τη μηχανή της καπιταλιστικής προόδου! Οι ριζοσπαστικοί αγώνες πρέπει να σταματήσουν αυτή την πρόοδο! Να καταστρέψουν τα εργαλεία της! Ελπίζουμε ότι η εμπειρία μας θα μπορέσει να αποτελέσει για εσάς κάτι το ενδιαφέρουν και το χρήσιμο με κάποιο τρόπο. Οι προτάσεις αυτοδιαχείρισης από όσους βρίσκονται στην εξουσία ήταν και είναι στην πραγματικότητα μια αποκοπή από την οργή και τη δημιουργικότητα των προλετάριων σε στιγμές της εξέγερσης. Αν αυτό που επιθυμείτε είναι μια επιστροφή στην καπιταλιστική ομαλότητα τότε όλοι μας οι προβληματισμοί έχουν ελάχιστη σημασία. Αυτά τα εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης ξεχνούν ή θέλουν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι η εκμετάλλευση βρίσκεται στις συνθήκες της καπιταλιστικής παραγωγής και δεν μπορεί να σταματήσει με την αλλαγή στις ετικέτες, πολύ λιγότερο με καλές προθέσεις. Το να παραβλέπουμε την εκμετάλλευση σημαίνει πως παραβλέπουμε την ταξική φύση της κοινωνίας στην οποία ζούμε.

Ξέρουμε πόσο δύσκολο είναι να βγάλει κάποιος τα προς το ζην, και εμείς οι ίδιοι έχουμε επίσης εμπλακεί σε εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης ως ένα μέσο για να τα βγάλουμε πέρα. Αλλά γνωρίζουμε επίσης ότι η πραγματικότητα δεν μπορεί να αλλάξει δουλεύοντας ατελείωτα ωράρια για πολύ λίγα χρήματα, απαιτώντας από το κράτος να μας προστατεύσει, και ακόμα λιγότερο με το να συσχετιζόμαστε μεταξύ μας απλά ως παραγωγοί και καταναλωτές. Έχουμε δει τόσα πολλά άτομα να γίνονται αφεντικά του εαυτού τους, χρονομετρητές της εργασίας τους, μόνιμοι διαφημιστές των προϊόντων τους ... Αυτό δεν είναι μια ζωή για την οποία αξίζει να αγωνιζόμαστε.

Έρχεται μια στιγμή σε κάθε εξέγερση, όπου η μόνη προοπτική, αν θέλουμε μια ριζικά διαφορετική ζωή για όλους, είναι μια επαναστατική προοπτική. Πρέπει να γνωρίζουμε ενάντια σε τι αγωνιζόμαστε και το πιο σημαντικό γιατί αγωνιζόμαστε. Αν κάποιος μας πει πως τα κατειλημμένα εργοστάσια που διευθύνονται από τους ίδιους τους εργάτες στην Αργεντινή είναι μια απελευθερωτική  εμπειρία για τους εργάτες, αυτό που μπορούμε μόνο να πούμε είναι ότι η εκμετάλλευση των ανθρώπων συνεχίζεται σε αυτούς τους χώρους της παραγωγής, ακόμη και αν αυτοί διοικούνται από συμβούλια, και σε καμία περίπτωση δεν θέτουν υπό αμφισβήτηση την ανάπτυξη του κεφαλαίου. Η εκμετάλλευση θα συνεχιστεί για όσο διάστημα θα συνεχίσουμε να είμαστε μισθωτοί εργάτες. Θυσιάζοντας τις συνθήκες διαβίωσης των προλετάριων, το κεφάλαιο μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται σε αυτή τη χώρα. Η απερχόμενη πρόεδρος Cristina Kirchner αντιλαμβανόταν πολύ καλά τα παραπάνω όταν έλεγε “η Αργεντινή είναι ένα μεγάλο κατειλημμένο εργοστάσιο”. Ο Τσίπρας και η αριστερή κυβέρνηση συνασπισμού του επίσης τα αντιλαμβάνονται, όταν ζητούν  από τους έλληνες προλετάριους να κινητοποιηθούν ενάντια στα μέτρα που επιβλήθηκαν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και την καπιταλιστική μαφία, μόνο για να τους υποβάλουν σε ακόμη σκληρότερα μέτρα λιτότητας, τα οποία δέχθηκαν από τη διεθνή αστική τάξη.

Εμείς αναφερόμαστε σε έναν ξεκάθαρο ταξικό αγώνα, στον κοινωνικό ανταγωνισμό που μπορεί είτε να τελειώσει με την ανατροπή του υπάρχοντος τρόπου ζωής ή με την συνέχιση της χρησιμοποίησης μας ως καύσιμο στις μηχανές του. Απόψε, όπως ο άνεμος προειδοποιεί για την επικείμενη καταιγίδα, η ανάγκη που αισθανόμαστε για μια πραγματική ολόκληρη ζωή μας καθιστά βέβαιο ότι δεν υπάρχει χρόνος για να ανακαλύψουμε νέους τρόπους για να διαχειριστούμε αυτόν τον κόσμο του θανάτου. Αισθανόμαστε την ανάγκη για μια ζωή απαλλαγμένη από κάθε τι που μας καταπιέζει και μας καταστρέφει, μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις, δυνατότητες και επιθυμίες. Αυτή πρέπει να είναι η μόνη μας πρόταση.

Για τον αγώνα παντού ενάντια στο κεφάλαιο και τα κράτη του!
Οι φίλοι της άρνησης

Δεκέμβρης, 2015
Αργεντινή


Σημειώσεις

[1] Ο όρος corralito αναφέρεται σε μια σειρά περιορισμών σχετικά με την πρόσβαση στις τραπεζικές καταθέσεις στην Αργεντινή. Επιβλήθηκε από την κυβέρνηση για να αποτρέψει μια μαζική εκροή καταθέσεων από τις τράπεζες και να εγγυηθεί τη φερεγγυότητα του τραπεζικού συστήματος, το αποτέλεσμα των μέτρων αυτών ήταν η υποτίμηση των αποταμιεύσεων.

[2] "Ahorristas" είναι ένας όρος για τους ανθρώπους που είχαν καταθέσεις σε δολάρια των ΗΠΑ σε τράπεζες της Αργεντινής. Αντιμέτωποι με το corralito και την πιθανότητα
η κυβέρνηση να μετατρέψει τις αποταμιεύσεις τους σε αργεντίνικα πέσος (σε ένα σημαντικά χαμηλότερο επιτόκιο της αγοράς) οργανώθηκαν και πήραν τους δρόμους σε ένδειξη διαμαρτυρίας, μερικές φορές ακόμα και σπάζοντας βιτρίνες τραπεζών. Αυτοί ήταν μια σχετικά μικρή ομάδα, αλλά με μια μεγάλη παρουσία των μέσων ενημέρωσης, διότι περιελάμβαναν στις τάξεις τους και μερικές διασημότητες.